جاى دارد - بلكه مقصود اطاعت از فرمان خدا در آن سامان است - .
و بنا بر اين تفسير آيه چنين است : كه ملائكه براى انجام امور عالم يا آوردن وحى فرود ميآيند و سپس باز ميگردند كه تمام رفت و برگشت در يك روز انجام مىيابد در صورتى كه براى افراد بشرى پانصد سال رفت و پانصد سال برگشت و مجموع هزار سال خواهد بود .
و اين تفسير مطابق قول « ابن عباس ، حسن ، ضحاك ، قتاده ، جبائى » است اما « مجاهد » از بعضى نقل كرده كه مقصود آنست كه خداوند امور هزار سال جهان را در يك روز بملائكه مربوطه دستور ميدهد و از پايان هزار سال ، در يك روز هزار سال دوم و به همين ترتيب تا سر آمد جهان .
و از « ابن عباس » تفسير ديگرى روايت شده و آن اينكه خداوند جهان دنيا را با اراده خويش تدبير فرموده و قضا و قدر در امور جهان را تا سر آمد آن فرو فرستاده و سپس جهان بسوى او بازگشت نموده و دنيا پايان مىيابد و حكومتهاى جهان مادى تمام ميگردد ، و آن روز قيامت است كه همه محكوم اراده پروردگار جهان خواهند بود و در يك روز كه مدتش هزار سال است پرونده اعمال بندگان بررسى مىشود .
بنا بر اين مدت مذكور مدت روز قيامت مىباشد .
و اما آيه شريفه ديگر كه فرموده
« فِي يَوْمٍ كانَ مِقْدارُهُ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍ »
روزى كه مدتش پنجاه هزار سال است ، اين مدت براى كفار منظور گرديده . زيرا مردم در قيامت در شرائط مختلفه خواهند بود .
پارهاى گويند : زمان اول مدت مسافت رفتن و برگشتن ملائكه از زمين تا آسمان اول بوده و زمان دوم مسافت آنان تا آسمان هفتم است .
( يعنى در يك روز تمام اين مسافتها را ملائكه مىپيمايند گو اينكه افراد بشر به مدت هزار سال تا آسمان اول و پنجاه هزار سال تا آسمان هفتم بپيمايند ) .
پارهاى ديگر گويند : هزار سال براى رفت و برگشت به آسمان و پنجاه هزار سال طول يك روز قيامت خواهد بود .