اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ ما بَيْنَهُما فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ
: خداوند است كه آفريده آسمانها و زمين و آنچه را كه فيما بين آنها است در شش روز ، يعنى در اين مدت زيرا پيش از آفريده شدن خورشيد شب و روزى نبود - تا گفته شود چند روز ، پس مقصود مقدار اين مدت است . -
ثُمَّ اسْتَوى عَلَى الْعَرْشِ
: سپس استوار شد بر عرش بقهر و استيلاى قدرت خويش . و اين جمله در سورهء اعراف تفسيرش گذشت .
ما لَكُمْ مِنْ دُونِهِ مِنْ وَلِيٍّ وَ لا شَفِيعٍ
: نيست براى شما جز عذاب خدا دوستى كه بشما نفعى رساند و عذاب خدا را دور كند ، و نه شفاعت گرى كه در پيشگاه خداوند براى شما شفاعت كند .
و بعضى « ولى » را بمعنى ياور گرفتهاند .
أَ فَلا تَتَذَكَّرُونَ
: آيا پس چرا پند نگرفته در گفتههاى ما تفكر نمىكنيد تا به صحت گفتار ما دانا شويد .
يُدَبِّرُ الْأَمْرَ مِنَ السَّماءِ إِلَى الْأَرْضِ
: تدبير كرده و سامان مىبخشد از آسمان تا زمين يعنى آسمان و زمين و آنچه كه فيما بين آنها است ، خداوند آفريده و همه باراده حكيمانه و تدبير عالمانه در جاى خود استوار شدهاند .
ثُمَّ يَعْرُجُ إِلَيْهِ
: سپس ملائكهاى كه مأمور اجراى دستور خدا است بسوى آنجا كه خدا امر فرموده بالا ميرود .
فِي يَوْمٍ كانَ مِقْدارُهُ أَلْفَ سَنَةٍ مِمَّا تَعُدُّونَ
: در يك روز كه اندازهاش هزار سال است به حساب آنچه را كه شما زمان مىشمريد .
« عروج » يعنى رفتن به آن مكانى كه خداوند فرموده چنان كه ابراهيم گفت « ميروم بسوى خداوندم به زودى هدايتم كند » و مقصودش مملكت شام بود كه از جانب خدا مأموريت آن سامان را داشت ، و نيز مانند آيه شريفه كه ميفرمايد « كسى كه از خانه خود بيرون رود در حالى كه بسوى خدا و پيامبرش هجرت مينمايد » و مقصود شهر مدينه است ، و معنى اين دو آيه اين نيست كه خدا در مملكت شام يا در شهر مدينه