و ممكن است « غير » در اينجا بمعنى « لا » يعنى نفى باشد . و بنا بر هر دو صورت « باء » متعلق به « خلق » مىباشد و ممكن است كه « باء » بمعنى حال براى « السماوات » و يا آنكه متعلق به « ترون » بوده و جمله حال براى « خلق » گردد و در تقدير « خلق السماوات مرئية به غير عمد » خواهد بود .
أَنْ تَمِيدَ
: در محل نصب و مفعول له مىباشد و تقدير چنين است « حذر أن تميد » و يا « كراهة ان تميد » .
شأن نزول :
وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْتَرِي لَهْوَ الْحَدِيثِ
: اين آيه درباره « نضر » نازل شده و او فرزند حرث او فرزند علقمه او فرزند كلده او فرزند عبد الدار او فرزند قصى بن كلاب مىباشد ، و چنان كه « كلبى » گفته او بسوى مملكت فارس مسافرت مينمود و اخبار عجم و حكايات آنان را ميگرفت و پس از مراجعت به مكه براى قريش بيان ميكرد و ميگفت محمد ( ص ) براى شما اخبار قوم عاد و ثمود را ميگويد و من حكايت رستم و اسفنديار و اكاسره عجم را گويم و با اين ترتيب مردم را بدور خود جمع نموده و از شنيدن آيات قرآن باز مىداشت .
اما « ابن عباس » گويد : اين آيه در باره شخصى نازل شد كه كنيزى را خريده تا برايش آوازهخوانى و تغنى كند . و همين نظر را حديث پيامبر ( ص ) تأييد مىكند كه فرمود « تعليم تغنى حرام و نيز فروش و پولهايى كه از آن بدست ميآيد حرام است و در قرآن شريف هم فرموده
وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْتَرِي
. . . و سوگند بخداوندى كه جان من در دست او است ، هيچ انسانى صداى خود را به آوازهخوانى بلند نكند مگر آنكه دو شيطان در كنارش قرار گرفته دو پاهاى خود را به سينه و پشت او مىكوبند تا زمانى كه ساكت شود » .
مقصود :
الم
: تفسيرش در اول سوره بقره گذشت .
تِلْكَ آياتُ الْكِتابِ الْحَكِيمِ
: اينست آيتهاى كتاب استوار و تفسيرش پيش