بود » « 1 » و روايت ابن ابى عمير از هشام بن سالم از امام صادق ( ع ) كه فرمود : ( خداوند به [ چيزى ] مانند بداء بزرگ داشته نشد . ) « 2 » و روايت ريّان بن صلت كه مى گويد : شنيدم امام رضا ( ع ) فرمود : « خداوند هرگز پيامبرى را برنيانگيخت جز براى آنكه شراب را حرام گرداند و به بداء در نزد او اقرار نمايد . » « 3 » و روايت جهنى كه مى گويد شنيدم امام صادق ( ع ) مى فرمود : ( اگر مردم مى دانستند سخن گفتن درباره بداء چه پاداشى دارد از سخن گفتن درباره آن سستى نمى كردند ) . « 4 » و روايات متواتر ديگرى كه در اين خصوص وارد شده است . اما سخن در مقصود از بداء است . مخالفان ، آنچه از آن بيزارى مى جويند را به شيعه نسبت دادند . فخر رازى در تفسير اين آيه كه مى فرمايد : ( خداوند هر آنچه بخواهد محو ، و هر آنچه بخواهد ثابت مى گرداند ) مى گويد : ( شيعيان مى گويند : بداء بر خداوند جايز است و بداء به اين معناست كه خداوند به چيزى اعتقاد داشته باشد آنگاه برايش آشكار شود كه امر به خلاف آن چيزى است كه اعتقاد دارد . ) « 5 »
سخن علماى ما در معناى بداء
علماى ما در تحقيق بدا معانى ذكر كرده اند :
هامش
( 1 ) - اصول كافى ج 1 باب بداء حديث 9 ص 148
( 2 ) - توحيد ص 333 باب بداء ح 2 / كافى ج 1 ص 146 باب بداء ح 1
( 3 ) - توحيد ص 333 باب بداء ح 6 و بحار ج 76 ص 135 ح 28
( 4 ) - توحيد باب بداء ص 333 و 334 ح 2 و 6 و 7
( 5 ) - تفسير كبير فخر رازى ج 13 - 14 ، تفسير آيه