امام كاظم عليه السّلام به اسحاق بن عمار فرمودند : در دوزخ آتشى است كه « سقر » نام دارد كه از آغاز آفرينش ، هوايى به آن نرسيده است و دوزخيان از گرماى سوزاننده و بوى بد آن به خداوند پناه مىجويند .
در درون « سقر » كوهى آتشين است كه دوزخيان از گرماى شديد و بوى بدش به خداوند پناه مىبرند . در ميان كوه شكافى وجود دارد كه دوزخيان از گرماى سخت و بوى بدش به خداوند پناه مىبرند . در درون آن شكاف چاهى عميق است كه دوزخيان از گرماى سوزان و بوى بدش به خداوند پناه مىجويند و در درون آن چاه اژدهايى است كه دوزخيان از ناپاكى و زهر كشندهاش به خداوند ناله مىكنند . در ميان دندانهاى آن اژدها هفت تابوت است كه پنج تابوت براى پيشينيان است و دو تابوت براى امت ما است .
اسحاق از آن حضرت پرسيد : آن تابوتها از آن كيست ؟ امام عليه السّلام فرمود : يكى از تابوتها از آن قابيل است كه برادرش هابيل را كشت و ديگرى از آن نمرود است كه با ابراهيم دربارهء خداوند ستيزهگويى كرد .
ديگرى براى فرعون است كه گفت : من پروردگار والاى شما هستم . تابوت چهارم براى يهودا است كه يهوديان را به انحراف كشاند و تابوت پنجم براى « بولس » است كه مسيحيان را به نصرانيت و انحراف كشاند . و اما آن دو نفرى كه براى امت ما هستند همان دو اعرابى ( اولى و دومى ) مىباشند . « 1 »
نگارنده گويد : اين دو نفر به دليل ستمى كه بر اهل بيت پيامبر روا داشتند اعرابى ناميده شدند . « 2 »
امام رضا عليه السّلام در روايتى مىفرمايد : هنگامى كه ابراهيم را در آتش افكندند خداوند را به حق ما اهل بيت سوگند داد و خداوند نيز آتش را بر او سرد و سلامت و خجسته گرداند .
امام رضا عليه السّلام در روايتى ديگر فرمودهاند : هنگامى كه ابراهيم در آتش افتاد
هامش
( 1 ) . خصال شيخ صدوق ص 398 .
( 2 ) . قصص راوندى ص 100 .