تاريخ المدينة المنورة (تاريخ مدينه منوره) (فارسى) — صفحة 368

مىتوانى به شصت بينوا خوراك دهى ؟ گفت : نه ، اى رسول خدا صلى الله عليه و آله ، مگر آن كه مرا يارى رسانى . راوى گويد : پس رسول خدا صلى الله عليه و آله او را يارى رساند و طلاق را به ظهار بدل كرد . على گويد : مقصود راوى آن است كه پيشتر ظهار نزد عرب به معناى طلاق بود . اما پيامبر صلى الله عليه و آله اين را بابى جداگانه قرار داد [ كه به معناى طلاق نيست ] . « 1 » 759 - زهير بن حرب براى ما نقل كرد و گفت : جرير ، از اعْمش ، از تميم بن سلمه ، از عروة بن زبير حديث كرد كه گفت : عايشه گفته است : سپاس خدايى را كه شنوايى او همه صداها را دربرگيرد . خوله از همسر خود « 2 » به رسول خدا صلى الله عليه و آله شكايت مىكند و خبر بخشى از آنچه او مىگويد بر من پنهان مىماند ، اما خداوند - عزّوجلّ - اين آيه را نازل مىكند : قَدْ سَمِعَ اللَّهُ قَوْلَ الَّتى تُجادِلُكَ في زَوْجِها . « 3 » 760 - هارون بن معروف براى ما نقل كرد و گفت : على بن حسن ما را حديث كرد و گفت : خليد بن دعلج ، از قتاده نقل كرده كه گفته است : عمر به همراه جارود عبدى از مسجد بيرون رفت . در ميانهء راه با زنى برخورد كردند . عمر بر او سلام كرد و او پاسخ داد - يا او سلام كرد و عمر پاسخ داد - سپس آن زن گفت : لختى درنگ كن اى عمر ، من تو را به خاطر دارم كه كودكى خردسال بودى و عمير ناميده مىشدى و در بازار عكاظ با كودكان بازى مىكردى . زمانى نگذشت كه عمر ناميده شدى و سپس زمانى نگذشت كه تو را اميرالمؤمنين ناميدند . در كار رعيت از خدا پروا كن و بدان كه هر كس از وعدهء عذاب الهى