تاريخ المدينة المنورة (تاريخ مدينه منوره) (فارسى) — صفحة 331

705 - محمد بن حُمَيد براى ما نقل كرد و گفت : سلمة بن فضل ، على بن مجاهد و ابراهيم‌بن مختار ، از محمد بن اسحاق ، از يحيى بن عباد ، از پدرش ، از عايشه نقل كرده‌اند كه گفته است : پس از آن كه آن ماجراى گردنبند رخ داد ، تهمت پردازان ، آن سخنان گفتند . در سفرى ديگر همراه رسول خدا صلى الله عليه و آله رفتم و اين بار نيز گردن‌بندم گم شد و جستن آن به درازا كشيد و سپيده دميد . پس از ابوبكر در اين باره سخن‌ها شنيدم . گفت : در هر سفرى تو مايهء بلا و رنجى و مردم در سفر آب به همراه ندارند . پس خداوند تيمم را اجازه فرمود و آيات تيمم را نازل كرد . آنگاه ابوبكر گفت : اى دخترم ، اينك به خداوند سوگند دانستم كه تو مباركى . « 1 » 706 - عثمان بن عمار براى ما نقل كرد و گفت : يونس ، از زهرى ، از عبيداللَّه بن عبداللَّه بن عتبه نقل كرد كه عمار بن ياسر مىگفته است : اجازه‌اى كه خداوند درباره جواز تيمم به خاك نازل فرمود در شبى بود كه عايشه - كه همراه پيامبر صلى الله عليه و آله بود - به جست و جوى گردن‌بند جزع اظفار خود مشغول شد و اين كار تا پاسى از شب به درازا كشيد و مردم از ادامهء مسير بازماندند ، در حالى كه آبى براى وضو و خواندن نماز همراه نداشتند . ابوبكر نزد عايشه آمد و بر او تغير كرد و گفت : تو مردم را از رفتن بازداشته‌اى و آنها آبى براى وضو گرفتن ندارند . پس خداوند رخصت شرعى مبنى بر تيمم بر خاك پاك را نازل كرد . آنگاه كه آيه نازل شد ابوبكر به عايشه گفت : دخترم ! تو چنان كه من دانستم مباركى . « 2 » 707 - ابوعمران دارى براى ما نقل كرد و گفت : معمر بن ميسرة بن اسحاق ، از سعيد بن جبير حديث كرد كه گفته است : نزد عايشه از حسان نامى برده شد و حاضران از او به بدى ياد كردند . عايشه گفت : او را دشنام مگوييد . گفتند : اى مادر مومنان ، آيا او از آنها