تاريخ المدينة المنورة (تاريخ مدينه منوره) (فارسى) — صفحة 198

آن كه قرآن را بر بندهء خويش فرو فرستاد تا هشدارى براى جهانيان باشد ، نه ، آنها به اندازهء سر سوزنى به حق ما ستم روا نداشتند . گفتم : فدايت شوم ! پس آنان را دوست بدارم ؟ گفت : آرى ، كجاى كارى ! آنها را در دنيا و آخرت دوست بدار ، و آنچه بر تو رسد به گردن گيرم . سپس فرمود خداوند مغيره و تبيان « 1 » را نيامرزد كه بر ما اهل بيت دروغ بستند . 560 - عبداللَّه بن نافع وقَعْنَبى ، از مالك ، از زهرى ، از عروة ، از عايشه نقل كرد كه گفته است : پس از درگذشت پيامبر صلى الله عليه و آله همسران او مىخواستند همراه با عثمان نزد ابوبكر بيايند - وقعنبى گويد : ، عثمان را نزد ابوبكر بفرستند - و ارث خود را بخواهند - و قعنبى گويد : يك هشتم خود را بخواهند . اما عايشه گفت : مگر نه اين است كه رسول خدا صلى الله عليه و آله فرموده است : « ما ارث نمىگذاريم ؛ آنچه بر جاى نهيم صدقه است . » « 2 » 561 - عبداللَّه بن نافع و قَعْنَبى و بشر بن عمر از مالك ، از ابوزناد ، از اعرج ، از ابوهريره ، از پيامبر صلى الله عليه و آله نقل كردند كه فرموده است : « وارثان من نبايد دينارى قسمت كنند ؛ آنچه پس از خرجى زنان و هزينهء كارگزارم بر جاى گذارم صدقه [ : وقف ] است . » « 3 » 562 - حزامى براى ما نقل كرد و گفت : ابن وهب ما را حديث كرد و گفت : يونس ، از ابن شهاب زهرى نقل خبر كرد كه گفته است : عبدالرحمان اعرج برايم نقل كرد كه از