پديدار مىشد ، مىفرمود : « اين كوهى است كه ما را دوست دارد و ما آن را دوست داريم » . سپس [ مى ] افزود : « به درگاه خدا باز مىگرديم ، توبه مىكنيم ، پروردگار خود را سجده مىگزاريم و او را سپاسى مىگوييم » « 1 » 265 - نصر بن على براى ما نقل كرده و گفت : پدرم برايم نقل كرد و گفت : قره ، از قتاده حديث كرد كه گفته است : از انس بن مالك شنيدم كه مىگويد : رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود : « احد كوهى است كه ما را دوست دارد و ما آن را دوست داريم » . « 2 » 266 - هارون بن عمر براى ما نقل كرد و گفت : محمد بن شعيب براى ما حديث كرد و گفت : عبدالرحمان بن سليم ، از يحيى بن عبيد اللَّه نقل كرد كه به وى خبر داده كه از پدرش شنيده است كه مىگويد : چون با رسول خدا صلى الله عليه و آله از غزوه خيبر باز مىگشتيم كوه احُد بر ما هويدا شد ؛ آن حضرت فرمود : اين كوهى است كه ما را دوست دارد و ما آن را دوست داريم ، اين كوه احد بر درى از درهاى بهشت است » « 3 » 267 - قَعْنبى براى ما نقل كرد و گفت : سليمان بن بلال ، از محمود بن يحيى ، از عباس ابن سهل ساعدى ، از ابوحُمَيد نقل كرده كه گفته است : با رسول خدا صلى الله عليه و آله از غزوهء تبوك باز مىگشتيم ، چون بر مدينه مشرف شديم ، فرمود : اين طابه « 4 » است . اين هم احد است ؛ كوهى كه ما را دوست دارد و ما آن را دوست داريم . « 5 »
تاريخ المدينة المنورة (تاريخ مدينه منوره) (فارسى) — صفحة 93
مساهمون: ابن شبة النميري
ص٩٣
هامش
( 1 ) . حديث مرسل است و احاديث پيشگفته ، آن را گواهى مىكند . عبارت اخير « آيبون تائبون » را مسلم ( 1342 ) ، ابوداوود ( 2599 ) ، ترمذى ( 3447 ) ، نسائى در عمل اليوم و الليله ( 548 ) ، بيهقى ( ج 5 ، صص 251 و 252 ) ، دارمى ( ج 2 ، ص 285 ) ، احمد ( ج 2 ، صص 144 و 150 ) و عبدالرزاق ( 9232 ) نقل كرده و ابن خُزَيمه ( 2542 ) ، ابن حبان ( 2695 و 2696 ) و حاكم ( ج 2 ، ص 254 ) آن را صحيح دانستهاند و ذهبى نيز اين حديث را به روايت ابن عمر صحيح شمرده است .
( 2 ) . منابع حديث همان منابع حديث 262 است .
( 3 ) . اين حديث را احمد ( ج 2 ، صص 337 و 387 ) نقل كرده ، حديثى صحيح است و احاديث پيشين آن را گواهى مىكند .
( 4 ) . طابه يا طيبه از نامهاى مدينه است . بنگريد به وفاء الوفا ، ج 1 ، ص 16 . م .
( 5 ) . بخارى ( 1481 ، 3161 ، 1872 ، 4422 ) ، مسلم ( ج 4 ، ص 1785 ح 11 و ص 1786 ، ح 12 ) ، ابوداوود ( 3079 ) ، احمد ( ج 5 ، ص 424 ) ، ابن ابىشيبه ( ج 14 ، صص 539 و 540 ) ، بيهقى ( ج 4 ، ص 122 ) و ابن حبان ( 4503 ) اين حديث را نقل كردهاند .