امام عليه السّلام به من فرمود : اى حفص ، من معلى بن خنيس را به چيزى فرمان دادم و او با من مخالفت ورزيد . پس به شمشير مبتلا شد .
روزى در حالى كه او غمگين و افسرده بود به او نگريستم و پرسيدم : اى معلى ، تو را چه مىشود ؟ گويى به ياد زن و فرزند و دارايى خويش افتادهاى ؟ گفت : آرى . پس گفتم : نزديك من آى . او به من نزديك شد . دستى بر چهرهاش كشيدم و گفتم : خود را كجا مىبينى ؟ گفت : خود را در خانهء خويش مىبينم . اين همسر من است و اينان فرزندان من . من او را در همين حال واگذاردم تا از ديدارشان سير شود ، و خود را از آنان پنهان كردم تا او از همسر خويش ، بهرهاى كه هرمرد از زن خود برمىگيرد برگيرد . سپس ديگر بار به او گفتم : به من نزديك شو . او به من نزديك شد دستى بر صورتش كشيدم و گفتم : اكنون خود را كجا مىبينى ؟ گفت : خود را با تو در مدينه مىبينم و اين نيز سراى تو است . پس به او گفتم : اى معلى ، ما را حديثى است كه هر كس آن را برايمان حفظ كند و از ديگران پوشيده بدارد خداوند دين و دنيايش را برايش حفظ كند . اى معلى ، به [ فاشكردن ] حديث ما خود را اسير دست مردمان نسازيد تا اگر بخواهند شما را در امنيت بدارند و اگر بخواهند شما را بكشند . اى معلى ، هركس حديث دشوار ما را بپوشاند ، خداوند برايش در پيش روى نورى قرار مىدهد و در ميان مردم عزت روزى مىكند و هركس هم حديث دشوار ما را فاش كند نميرد ، مگر آنكه سلاح او را آسيب رساند يا در زندان بميرد .
اى معلى ، تو كشته خواهى شد . آماده باش . « 1 »
* حسن بن احمد بن سلمه لؤلؤى ، از حسن بن على بن بقاح ، از عبد اللّه بن جبله ، از عبد اللّه بن سنان نقل كرده كه گفته است : از امام صادق عليه السّلام دربارهء « حوض » پرسيدم .
فرمود : آن حوضى است ميان بصرى تا صفاء . آيا دوست دارى آن را ببينى ؟
گفتم : آرى .
راوى گويد : پس دست مرا گرفت و به پشت مدينه برد . سپس پاى خويش را بر زمين زد .
هامش
( 1 ) . حديث را بنگريد در : بصائر الدرجات ، ص 423 ؛ مختصر بصائر الدرجات ، ص 98 و 99 ؛ مستدرك الوسائل ، ج 12 ، ص 294 ، 295 و 300 ؛ خاتمة المستدرك ، ج 5 ، ص 306 ، 307 و 309 ؛ نوادر المعجزات ، ص 150 و 151 ؛ نعمانى ، كتاب الغيبه ، ص 38 ؛ مدينة المعاجز ، ج 5 ، ص 229 ، 231 و 232 ؛ ينابيع المعاجز ، ص 42 ؛ بحار الانوار ، ج 2 ، ص 71 ، 72 و 80 ، ج 47 ، ص 87 و 88 - م .