و پيامبر صلّى اللّه عليه و آله هم به او مىفرمايد : خدا و فرشتگان و پيامبر او از تو خشنودند ، اينكه در روزهاى سرد سرما از او دور بود و در روزهاى گرم گرما از او دور بود تا جايى كه نه گرمايى مىيافت و نه سرمايى ، جاودانگى به شمشير زدن در راه خدا ، زيبايى تا جايى كه گفتهاند : روزى بر بالاى سر پيامبر صلّى اللّه عليه و آله ايستاده بود و [ ناظرى ] گفت گمانم جز اين نيست كه بدر بر فراز ماه كامل مىنگرد ، متفاوت بودن او با همهء مردمان در استوارى خلقت ، راوى گويد : او را شانههايى ستبر چون شانههاى گاوان نر بود و ميان دو شانهاش فاصلهاى بسيار و از ستبرى و استوارى ، بازو و ساعد او از هم بازشناخته نمىشد و با هيچكس او دست نمىداد مگر اينكه خويشتندارى مىكرد و اگر اندكى مىافزود او را [ از فشار دست ] مىكشت .
ابن دأب گويد : پرسيديم : معناى نخستين ويژگى او يعنى همدردى با پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله چيست ؟
گفتند : پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله خود [ به على ] فرمود : قريش همگى آهنگ كشتن من كردهاند ؛ در بستر من بخواب . على عليه السّلام فرمود : پدر و مادرم به فداى تو باد ، باشد ، گوش مىدارم و از خدا و پيامبرش فرمان مىبرم . پس در بستر او خوابيد و پيامبر صلّى اللّه عليه و آله از آن سوى راه خويش را در پيش گرفت . چون صبح شد قريشيان كه على عليه السّلام را مىپاييدند او را گرفتند و گفتند : اين تويى كه از ديشب ما را فريب دادهاى ؟ پس شاخههايى از درختان بريدند و بر تن او نواختند تا جايى كه نزديك بود جان او را بگيرند . اما او از چنگ آنان گريخت . پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله هم كه در غار بود براى او پيغام فرستاد كه سه شتر فراهم ساز : يكى براى من ، يكى براى ابو بكر و يكى براى راهنما . آنگاه دخترانم را با خود بياور و به من برسان . او نيز چنين كرد .
ابن دأب گفت : [ پرسيدم : ] پاسدارى از پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و كرم به كدام معناست ؟
گفتند : او خود پياده راه پيمود ، ولى دختران پيامبر صلّى اللّه عليه و آله را بر مركب نشانيد ، روزها كمين گزيد و شبها راه پيمود و درحالى خود را به پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله رساند كه پاهايش ورم كرده و خون آلود بود . پس پيامبر صلّى اللّه عليه و آله پرسيد : آيا مىدانى دربارهء تو چه نازل شده است ؟ آنگاه او را از آنچه تا زمانىكه دنيا دنياست هيچ همانند ندارد آگاهاند و فرمود : اى على عليه السّلام ، دربارهء تو اين آيه نازل شده است :
فَاسْتَجابَ لَهُمْ رَبُّهُمْ أَنِّي لا أُضِيعُ عَمَلَ عامِلٍ مِنْكُمْ مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى
« 1 » . و
هامش
( 1 ) . آل عمران / 195 : پس پروردگارشان دعاى آنان را اجابت كرد كه من عمل هيچ صاحب عملى از شما را از مرد يا زن تباه نمىكنم .