زمانى بيان كرديم ، در مورد همهء زمانها ، به هر صورت كه باشد ، جارى است .
[ بنابراين ، وجود گذرا و تدريجىاى كه همهء زمان عام و يا همهء زمان خاصى را فرامىگيرد ، قديم خواهد بود و وجودى كه همهء آن را فرا نمىگيرد - بلكه در قسمتى از آن معدوم بوده و سپس به وجود مىآيد - حادث خواهد بود . ]
[ از اينجا دانسته مىشود كه حدوث و قدم زمانى مىتواند مطلق باشد و مىتواند نسبى باشد . موجودى كه در طول زمان عام تحقق دارد و وجودش همهء آن زمان را فرا گرفته است ، قديم مطلق خواهد بود و موجودى كه پس از گذشت مقدارى از آن زمان عام تحقق يافته است ، نسبت به آن زمان حادث مىباشد ، اما همان موجود نسبت به زمان ديگرى كه همهء آن را فرا مىگيرد ، قديم خواهد بود . ]
ترجمه و شرح نهاية الحكمة ( فارسى ) — صفحة 405
مساهمون: السيد محمدحسين الطباطبائي
ص٤٠٥