و من المعلوم أنّ التخصّص بأحد الوجهين الأوّلين ممّا يلحقه بالذات ، و بالوجه الثالث أمر يعرضه بعرض الماهيّات .
شرح
خصوصيات مراتب گوناگون و بسيطاش تخصص مىيابد ، [ يعنى هر مرتبهء وجود نسبت به مراتب ديگر تخصص دارد ] بهگونهاى كه ما به الامتياز در آن به ما به الاشتراك بازمىگردد ؛ و نيز حقيقت وجود در اثر اضافه به ماهياتى كه از آن انتزاع مىشود و محدودكنندهء آن است نوعى تخصص مىيابد « 1 » . [ پس حقيقت وجود سه نحوه تخصص دارد ] و پر واضح است كه دوگونهء نخست تخصص ، اوّلا و بالذات عارض بر وجود مىشود و نوع اخير آن به عرض ماهيات بر وجود عارض مىگردد .
هامش
( 1 ) . ظاهر عبارت آن است كه ماهيات موجب پديد آمدن نوعى كثرت در حقيقت وجود مىشوند ، و اين همان كثرت عرضى است كه پيش از اين دربارهء آن بحث شد . و پر واضح است كه ماهيتى كه خود برآمده از وجود است ، نمىتواند به معناى واقعى كلمهء « محدّد » وجود و « مكثر » آن باشد ، و اسناد اين تخصص به ماهيات ، يك اسناد مجازى بيش نيست .