موهاى ريش او را - كه پُرپشت هم بود - كَندند ، به گونهاى كه حتى يك موىْ بر صورتش نماند . طلحه گفت : فاسق را شكنجه دهيد ، موهاى ابروان و پلكهايش را بكَنيد و او را به زنجير بكشيد ! « 1 »
د - فرمان عايشه بر كشتن عثمان بن حُنَيف
351 . الجمل : [ پس از دستگيرى عثمان بن حنيف ، ] طلحه و زبير به عايشه گفتند : دربارهء عثمان با اين مواضعش ، چه دستور مىدهى ؟
عايشه گفت : خدا او را بِكُشد ! بكشيدش .
در اين حال ، زنى بصرى نزد وى بود و گفت : اى مادر ! تو را به كجا مىبرند ؟ آيا فرمان قتل عثمان بن حنيف را صادر مىكنى با اين كه برادرش سهل ، فرماندار مدينه است و مىدانى كه وى در ميان اوس و خزرج ، چه جايگاهى دارد ؟ به خدا سوگند ، اگر چنين كنى ، سهل را در مدينه ابهّتى است كه ذرّيهء قريش را برمىاندازد .
عايشه از تصميم خود بازگشت و گفت : او را مكشيد ؛ ولى به زندانش افكنيد و بر او سخت بگيريد تا نظر خود را اعلام دارم .
عثمان بن حنيف ، چند روزى در زندان بود ؛ ولى از آنهم منصرف شدند و ترسيدند برادرش بزرگان آنان را در مدينه به زندان افكَنَد و بر آنان يورش بَرَد . از اين رو ، از زندانى كردن او منصرف شدند . « 2 »
ه - كشتن مخالفان
352 . تاريخ الطبرى - به نقل از زُهْرى - : طلحه و زبير براى سخنرانى به پا خاستند و گفتند : اى مردم بصره ! از گناه خويش توبه مىكنيم ! ما خواستيم امير المؤمنينْ عثمان [ از راهى كه در پيش گرفته بود ] ، بازگردد و قصد كشتنش را نداشتيم ؛ ولى مردمان نادان بر خردمندانْ غلبه كردند و او را كُشتند .
هامش
( 1 ) . الجمل : ص 281 .
( 2 ) . الجمل : ص 284 .