تأكيد مىكرد . امام ، بر اين نكته پاى مىفشرد كه مؤمنان ، نبايد دشمن را خُرد بشمارند و بويژه در برابر دشمنانى كه دشمنى خود را اظهار نمىكنند ، بايد نهايت هوشيارى را معمول دارند .
4 . پرهيز از رعبآفرينى و وحشت گسترى
امام على عليه السلام حتى در برخورد با عوامل ضدّ امنيتى نيز از سياست رعب و وحشت و خشونتهاى غير قانونى بهره نمىگرفت . هرگز بر اساس گمان و احتمال با مردمان برخورد نمىكرد و هرگز پيش از وقوع جرم مظنونان به اقدامات ضد امنيتى را عقوبت نمىكرد .
5 . قانونگرايى در برخورد با مجرمان
نظام حكومت على عليه السلام ، متّكى به قانونْ بود و در همه جوانب ، قانون بود كه حكومت مىكرد ، نه ارادهء فرد . چنين بود كه در نظام حكومت او نه تنها شكنجهء متّهمان و مظنونان به اقدامات ناروا ممنوع بود ، كه مجرمان نيز شكنجه نمىشدند و به مجرم نيز هرگز اهانت نمىشد .
6 . مدارا با مخالفان سياسى
امام ، با مخالفان سياسى نيز هرگز با خشونت رفتار نمىكرد . مدارا در سياست علوى ، اصلى بود خدشهناپذير . اين مدارا تا مرز توطئهآفرينى مخالفان ، پيش مىرفت .
على عليه السلام بر اين باور بود كه مدارا با مخالفان ، از تندى آنان مىكاهد و زمينههاى صحنهآفرينى و جوسازى را از آنان مىستاند . بر اين اساس بود كه تا خوارج به قتلْ دست نيازيدند و امنيت جامعه را به جد به خطر نيفكندند ، با آنان برخورد نكرد .
دشنامهاى آنها را تحمل كرد و حتى حقوق آنها را از بيت المال قطع نكرد .
هفت . سياستهاى نظامى
اين كه حكومت امام على عليه السلام با وجود كوتاهى ، يكسر به جنگ و نبرد داخلى با توطئهگران گذشت ، بسى تأسّفآور است ؛ امّا سيرهء او در اين نبردها سرشار است از