زمان خلافت وى ؛ يعنى بعد از سال 65 ه . بوده است . و اين در حالى است كه ابن عباس بر اعتقاد خود اصرار داشت و در آن ترديد نمىكرد . همانگونه كه در كمال ايمان و تقوا و وسعت علمِ ابن عباس و آشنايى او با ناسخ و مسوخ شكى نيست ، ( كه به زودى به آن اشاره خواهد شد ) .
و اما در روايت خالد بن مهاجر بن وليد بن سيف اللَّه نيز طبق گفتهء ابن أبي عمرهء انصارى ، در متعه رخصت بود و پس از آن ، ممنوع و از آن نهى شد .
بايد گفت : اين اجتهاد محض و بدون شاهد و دليل است ؛ چرا كه عبد الرحمن بن ابى عمره ، از صحابه نبوده و در هيچيك از مشاهد و موقعيّتها حضور نداشته تا احتمال داده شود كه چيزى از پيامبر صلى الله عليه و آله شنيده است . البته ممكن است از كسانى كه از پيامبر صلى الله عليه و آله حديث شنيدهاند و يا از ديگران ، چيزى نقل كرده باشد ، گرچه وقتى از آنها نام نبرد ، حديثش مرسل است .
ابن حجر گويد : أبي حاتم در مرسلههايش آورده است كه او هيچگاه با پيامبر صلى الله عليه و آله نبوده است . « 1 »
ح ) ثعلبى مىگويد : در اينكه آيا اين آيه جزو محكمات است يا آنكه نسخ شده است ؟ به نظر ابن عباس ، جزو محكمات است و دليل است بر اينكه متعه ( ازدواج موقت ) جايز مىباشد . « 2 »
ط ) ابو نضره مىگويد : از ابن عباس در مورد ازدواج موقت پرسيدم ، پاسخ داد : مگر سورهء نساء را نخواندهاى ؟ گفتم : البته كه خواندهام . گفت : آيا
هامش
( 1 ) . تهذيب التهذيب ، ج 6 ، ص 220 ؛ تهذيب الكمال ، ج 11 ، ص 319
( 2 ) . الكشف و البيان ، ج 3 ، ص 286