[ 1 ] : بيرون آمدن به شهوت ؛
[ 2 ] : و [ به بيرون آمدن ] به جستن ؛
[ 3 ] : و سستى بدن بعد از خروج آن ؛
و اگر ناخوش باشد ، جهندگى [ منى ] شرط نيست .
و اگر در بدن خود ، يا جامهء مختصّ به خودش منى ديد ، غسل لازم مىشود ؛ و اگر لباس ، مشترك ما بين دو نفر باشد و در آن ، منى ظاهر شود ، بر هيچ كدام ، غسل لازم نيست .
( فصل )
حرام است بر جنب خواندن سورههاى سجده [ دار ] ؛ چه تمام آنها را بخواند ، يا قدرى از آنها را ، و دست ماليدن به نوشتهء قرآن ، يا چيزى كه بر آن اسم خداى تعالى و اسماء انبياء و ائمّه عليهم السّلام مكتوب باشد .
و حرام است بر او درنگ كردن در مسجد ، و گذاردن چيزى در آن ، و مطلق عبور كردن در [ دو ] مسجد مكّه و مسجد مدينه .
و مكروه است از براى جنب ، خوردن و آشاميدن الّا بعد از آنكه مضمضه و استنشاق كند ، و مسّ غير كتابت قرآن از حواشى آن مثلا ، [ و ] خوابيدن بدون وضو ، و خضاب كردن ، و خواندن زياده بر هفت آيه . و شديد مىشود كراهت در زياده بر هفتاد آيه . « 1 »
( فصل : در كيفيت غسل )
واجب است در غسل ، نيّت [ به ] هنگام شروع به آن به شرط استدامهء حكميه تا هنگام فراغ از غسل ، و شستن تمام بشرهء [ - پوست ] بدن را به مسمّا [ ى ] شستن ، و آب رسانيدن به آنجاهايى كه آب بدون دست ماليدن ، به آن نمىرسد ( مثل بشرهء زير ريش و
هامش
( 1 ) . در نسخهاى از إرشاد در نزد شهيد ثانى و محقق اردبيلى و مرحوم مترجم بوده ، عبارت متن داراى زيادتى بوده ؛ ولى در ارشاد مطبوع و موجود نزد ما عبارت ، چنين ضبط شده است « و قراءة مازاد على سبعين » . نك : إرشاد الأذهان ، ج 1 ، ص 225 ؛ مجمع الفائدة و البرهان ، ج 1 ، ص 135 ؛ روض الجنان ، ج 1 ، ص 148 .