زن به عكس [ كند ] ؛ - يعنى در دفعهء اوّل ابتدا به باطن [ دست ] و [ در دفعهء ] ثانى به ظاهر [ دست ] نمايد - و اين كه آب وضو به قدر مدّى ( كه شايد پنجاه اين زمان باشد ) ، آب وضو باشد .
مكروهات وضو
و امّا مكروهات وضو ، پس مكروه است استعانت [ و كمك جستن ] به غير ، و خشك نمودن اعضاى وضو را با دستمال .
و حرام است مباشرت غير ، در وضو .
و واجب است اينكه وضو و جميع طهارات ، با آب مطلق باشد به شرط طهارت ، و ملكيت آن آب ، يا مباح بودن استعمالش .
حكم شك در وضو
و امّا شكوك ، پس اگر يقين به حدث ، و شكّ در طهارت دارد ؛
يا يقين به طهارت و حدث هر دو دارد ، ولى شكّ دارد [ كه ] كدام [ يك ] از آنها مقدّم بوده بر ديگرى ؛
يا شكّ در فعلى از افعال وضو دارد حين الوضوء ؛ در تمام اين سه صورت ، إعادهء وضو لازم است ؛ ولى در صورت ثالثه ، با بقاء موالات ، اگر آن عضو مشكوك را و مابعد آن را بشويد ، كافى است .
و اگر يقين به طهارت و شكّ در حدث دارد ؛ يا شكّ دارد در فعلى از افعال وضو بعد از انصراف از وضو ، التفات به آن در هر دو مورد ننمايد .
و اگر خيال مىكرد كه وضو داشته ، پس وضوى تجديدى ديگر [ ى ] به قصد استحباب گرفت و نماز خواند ، پس ، بعد از نماز ، متلفت شد كه يك عضو از اعضاى يكى از اين دو وضو را نشسته [ است ] و نمىداند كدام عضو است ، اعادهء وضو و نماز لازم است ؛ « 1 » " مگر آن كه هر دو وضو ، وضوى مستحبى بوده باشد " . « 2 »
هامش
( 1 ) . در متن إرشاد فرموده است : « اعاده لازم است » ولى در نسخهء خطّى مترجم ، « لازم نيست » مىباشد .
( 2 ) . عبارت مرحوم علّامه حلّى در إرشاد الأذهان ( ج 1 ، ص 224 ) ، چنين است : « و لو جدّد ندبا ، ثمّ ذكر بعد الصلاة إخلال عضو جهل تعيينه أعاد الطهارة و الصلاة إلّا مع ندبيّة الطهارتين » ؛ نكتهء قابل توجه -