و اگر در وضو
] 2 / B [
گرفت و دو نماز هم خواند ، و مىداند كه يك عضو از اعضاى اين دو وضو را نشسته [ است ] و نمىداند كه در كدام وضو بوده [ است ] ، وضو و دو نماز را اعاده كند .
و هرگاه وضويى گرفت و نماز خواند و محدث هم شد بعد از نماز ، پس وضويى ديگر گرفت ، و نماز هم خواند ، و بعد از نماز ملتفت شد كه يك عضو - لا على التعيين - از او فوت شده [ است ] ، وضو مجدّد بگيرد و هر دو نماز را اعاده كند به شرط آنكه در عدد مختلف باشند ( مثل نماز مغرب و عشاء ) ؛ و امّا اگر در عدد مثل هم باشند ( مثل نماز ظهر و نماز عصر ) ؛ يك نماز كافى است ( به قصد ما في الذّمة ) .
مقام سوم در اسباب غسل است
( بدان كه ) واجب مىشود غسل به [ سبب ] جنابت ، و حيض ، و نفاس و استحاضه ، و مسّ مرده بعد از سرد شدن [ جسد ] و پيش از غسل دادن و غسل اموات .
و تمام اغسال ، وضو را لازم دارد مگر جنابت ، « 1 » ( كه در آن ، بىوضو داخل نماز مىتوان شد ) .
پس در چند مقصد ، اين اغسال را ذكر مىنماييم .
مقصد اوّل : در جنابت است .
( بدان كه ) جنابت حاصل مىشود از براى مرد و زن به خروج منى به هر حال كه باشد ، و [ نيز ] به مجامعت در قبل مرأة به شرط غيبوبت حشفه ؛ و در دبر انسان به همين شرط ؛ چه انزال متحقّق بشود يا نشود .
و اگر منى مشتبه شد به چيز ديگر [ ى ] مثل وذى و مذى ، سه چيز در آن ملاحظه نمايد ؛ كه اگر به اين سه صفت شد ، منى است :
هامش
اين كه در إرشاد الأذهان مطبوع ، قبل از « إلّا » ، حرف « و » اضافه شده كه خطا مىباشد و ما عبارت را با استفاده از « روض الجنان » شهيد ثانى ( ج 1 ، ص 131 ) اصلاح نموديم .
( 1 ) . « و جمعه » ؛ از حاشيهء نسخهء خطى .