سگى كه خودش رفته بود ، حرام است .
[ مسئلهء ] ( دهم ) : اگر تيرى رها كرد و به اعانت باد ، به صيد [ بر ] خورد ، حلال است مثل اين كه به زمين بخورد و به صيد برسد ؛ ولى اگر تيرى به آن زد و آن از بالاى كوه افتاد يا در آبى افتاد و مرد ، حرام است ؛ مگر اين كه بعد از آن كه حياتش غيرمستقرّه شده ، افتاده باشد .
[ مسئلهء ] ( يازدهم ) : ثابت مىشود تعليم سگ به اين كه هر وقت [ شكارچى ] بخواهد ، برود و هر وقت بخواهد ، بايستد ؛ و از صيد ، نخورد - ولى [ اين شرط ] ، در غالب است - ؛ و اين كه خون نياشامد ؛ و اگر اتفاقا يك مرتبه اين صفات را عمل كرد ، كافى نيست .
[ مسئلهء ] ( دوازدهم ) : جايز است صيد كردن به هر آلتى ، لكن شرط است در آن تذكيه علاوه بر صيد كردن ؛ اگرچه در آلت صيد ، سلاح باشد ؛ چه آن كه به دام يا پاى دام يا تير خالى از پيكان ، يا درندگان از قبيل يوز [ پلنگ ] و پلنگ ، و مرغهاى شكارى از قبيل چرخ و باز بوده باشد يا غير اينها .
مطلب دوم : در [ بيان ] احكام صيد است
و در آن ، مسائلى [ چند ] است :
[ مسئلهء ] ( اوّل ) : اعتبار در حلال بودن آنچه را كه سگ معلّم مىكشد ، [ وابسته ] به كسى است كه آن را مىفرستد ، نه آن [ كسى ] كه آن را تعليم داده [ است ] ؛ پس حلال است اگر معلّم آن [ سگ ] ، كافر باشد و مرسل « 1 » [ سگ ] ، مسلم ؛ و به عكس [ اين صورت ] ، حرام است .
[ مسئلهء ] ( دوم ) : صيد آنچنانى كه حلال مىشود به كشتن سگ آن را ، هر حلال گوشتى است كه به دست نيايد - اگرچه اهلى باشد - .
و حلال است اگر در چاهى افتاده باشد ؛ يا اذيت كند ، به آن كه او را ذبح مىكند ، اگر ذبح آنها ممكن نباشد - در موضع مثل حلق و نحر - كافى است كشتن آن به شمشير و غير آن ، در غير موضع ذكات .
هامش
( 1 ) . فرستنده .