( مسائل )
[ مسئلهء ] ( اوّل ) : اگر نام برد بر صيدى و سگ غير ، آن را كشت ، حلال است .
[ مسئلهء ] ( دوم ) : اگر فرستاد سگ خود را بر شكارهاى بزرگى و آنها جدا شدند از كوچكها و از صدمهء آنها ، آن كوچكها كشته شدند ، حلالند ؛ اگر محصور نباشند ؛ و الّا فلا ؛ و همچنين است در كشتن با آلت .
[ مسئلهء ] ( سوم ) : اگر سگ را فرستاد با تسميه « 1 » و صيدى نمىديد ، پس اتفاق افتاد كه صيدى را كشت ، حلال نيست .
[ مسئلهء ] ( چهارم ) : بايد اين كه صيد ، غايب نشود در حالتى كه حيات آن مستقرّ است ؛ پس اگر يافت كه صيد كشته شده يا مرده ، بعد از غياب از نظر ، حلال نيست ؛ اگرچه سگ ، بر سر او ايستاده باشد .
[ مسئلهء ] ( پنجم ) : بايد سگ ، آن را به دست يا دهان بكشد ، نه از افتادن به روى او يا به تعب انداختن ، تا بميرد .
[ مسئلهء ] ( ششم ) : بايد آن كسى كه سگ را مىفرستد ، يا مسلم يا در حكم مسلم باشد ؛ كه اگر كافر فرستاد - اگرچه ذمّى باشد - « 2 » حلال نيست .
[ مسئلهء ] ( هفتم ) : بايد به انفراد ، مسلم باشد ؛ پس اگر فرستادند مسلم با كافر آلت خود را و هر دو نفر ، آن را كشتند ، حرام است ؛ چه آن كه هر دو آلت ، از يك جنس باشند يا مختلف ؛ ولى اگر به واسطهء مسلم ، حيات صيد ، غيرمستقرّ شده [ است ] و به واسطهء كافر مرد ، حلال است ؛ و در صورت عكس اين ، يا در مقام اشتباه كه به كدام يك ، حيات آن غيرمستقرّه شده [ است ] ، حرام است .
[ مسئلهء ] ( هشتم ) : اگر از جراحت كافر ، عاجز از فرار شد
] 051 / A [
و آلت مسلم ، آن را كشت يا به عكس ، حرام است .
[ مسئلهء ] ( نهم ) : بايد كه سگ را براى صيد كردن بفرستد ؛ كه اگر خودش رفت ، حرام است ؛ اگرچه در حال رفتن ، آن را امر كند نيز ؛ ولى اگر در اثناء ، آن [ سگ ] را ايستاند و بعد امر كرد ، حلال است ؛ و اگر كشت آن صيد را سگى كه فرستاده شده بود با
هامش
( 1 ) . بردن نام خدا .
( 2 ) . در نسخه « و ذمّى بود » بدل « اگرچه ذمّى باشد » است .