بعد سوره را اعاده نمايد ؛
و اگر ملتفت شد كه ركوع نكرده ، پيش از سجود ركوع كند . يا پيش از ركوع فهميد كه سجود ركعت پيش را نكرده ، آن را به جا آورد ؛
و اگر ملتفت شد كه صلوات بر پيغمبر و آلش صلوات اللّه عليهم نفرستاده و [ اين ] بعد از آن است كه سلام گفته ، قضايش را بكند ؛
و اگر ملتفت شد كه سجده نكرده يا تشهّد به جا نياورد بعد از ركوع ، قضاى آنها را بكند ؛
و در تمام اين موارد ، سجدهء سهو بنا بر بعض از اقوال لازم است . « 1 »
و اگر شكّ كند در چيزى از افعال نماز و شكّ در محلّ باشد ، به جا آورد ؛
و اگر شك در محلّ كرده [ و ] به جا آورد [ و ] بعد ملتفت شد كه مشكوك را به جا آورده ؛ پس اگر ركن بوده ، نماز باطل است ؛ و گرنه ، باطل نيست .
و اگر شكّ كرد در ركوع ، و [ حال آنكه ] او ايستاده است ، پس ركوع نمود
] 12 / A [
و پيش از سر بلند كردن ملتفت شد كه ركوع را كرده ، باطل است [ بنا به رأيى ] ؛ و اگر شك كرد در ركوع ، بعد از محلّ اعتنا نكند .
و اگر شكّ كرد كه آيا در نماز چهار ركعتى سه ركعت خوانده يا چهار ركعت ، يا شكّ كند دو ركعت خوانده يا سه ركعت بعد از اكمال سجدتين ، بنا گذارد بر بيشتر و بعد از فراغ ، يا يك ركعت ايستاده ، يا دو ركعت نشسته به جا آورد .
و اگر شكّ كند كه آيا دو ركعت كرده يا چهار ركعت ، بعد از اكمال سجدتين ، بنا گذارد بر چهار ، و سلام را بگويد و بعد ، دو ركعت ايستاده به جا آورد ؛
و اگر مردّد باشد ميانهء دو و سه و چهار ، بنا را بر زياده گذارد و سلام بگويد و دو ركعت ايستاده و دو ركعت نشسته به جا آورد . و اگر بعد ملتفت شد كه مشكوكه به جا آورده بوده اعاده ندارد ؛ اگرچه در وقت باشد .
و اگر ملتفت شد كه يك ركنى از يكى از دو نماز [ را ] ترك كرده : پس يا آن دو نماز در عدد مختلفند - مثل مغرب و عشاء - ، هر دو را بايد اعاده كند ؛
و اگر آن دو در عدد مثل همند - مثل ظهر و عصر - ، يك نماز چهار ركعتى او را
هامش
( 1 ) . براى تفصيل اين مطلب ، نك : غاية المراد ، ج 1 ، ص 195 - 199 .