و اگر سه دفعه تعزير شد و باز عود كرد ، در مرتبهء چهارم ، كشته مىشود ؛ و قضا در تمام اين موارد ، بايد به جا آورد .
و هر [ كسى ] كه فوت شود از او نماز واجبى ، عمدا يا سهوا ، يا به خواب يا بيدارى ، يا به [ جهت ] مستى يا به آشاميدن دواى خواب [ آور ] يا ارتداد ، قضاى آن واجب است ؛ جز آنكه از جهت كودكى يا ديوانگى يا بيهوشى [ باشد ] ؛ اگرچه [ به ] جهت خوردن غذايى باشد يا عمل مشقّتدارى بكند ، يا از جهت حيض يا نفاس يا كفر اصلى يا پيدا نكردن طهور از آب و خاك ؛ كه در تمام اين موارد ، قضا ساقط است .
و آنچه [ نماز ] از او در حضر فوت شده ، قضاى آن را بايد تمام بكند ، اگرچه در سفر باشد ؛ چنانچه آنچه [ نماز ] از او در سفر فوت شده قضاى آن را بايد قصر كند ، اگرچه در حضر بوده باشد .
و اگر مىداند كه يك نمازى از او فوت شده [ ولى ] نمىداند كدام است ، يك [ نماز ] سه ركعتى و يك چهار ركعتى و يك دو ركعتى ، به عمل آورد ؛
و اگر چند نماز از او فوت شده و در هر يك مردّد است ،
به همين قسم عمل نمايد تا مظنون او شود برائت را .
و اگر مىداند كه چه نمازى است ، ولى نمىداند كه چند دفعه از او فوت شده ، آنقدر [ نماز ] بكند كه غالب شود بر ظنّ ، برائت ذمّه ؛
و اگر هر دو را فراموش [ كرد ] كه نمىداند چه نماز است و چند دفعه فوت شده ، چند روز متوالى نماز كند تا يقين كند به فعل واجب .
و اگر جاهل به ترتيب [ نمازهاى فائته ] است كه نمىداند ظهر پيش از عصر از او فوت شده ، يا عصر پيش از ظهر ؛ پس يك عصر ، ميان دو ظهر به جا آورد ، يا يك ظهر ميان دو عصر .
و اگر از او در سفر ، نمازهايى فوت شده و ترتيب آنها را نمىداند ، [ اگر ] با هر چهار ركعت يك نماز قصرى به عمل آورد ، مجزى است .
( خاتمه )
مستحبّ است قضا نماز نافلهء موقّته ؛ و اگر به جهت ناخوشى از او فوت شده [ باشد ] ، استحباب ، مؤكّد نمىشود . و صدقه دهد از هر دو ركعتى از نوافل كه از او فوت