سپس خداوند سبحان ياد نمود آنچه براى مؤمنين كه در آتش سوختند در بهشت مهيّا و آماده نموده . فرمود :
( إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا )
البتّه آنهايى كه ايمان آوردند و توحيد خدا را تصديق كردند .
( وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ ذلِكَ الْفَوْزُ الْكَبِيرُ )
و كارهاى شايسته انجام دادند براى آنهاست بهشتهايى كه از زير قصر و درختان آن نهرها روانست . و اين است رستگارى بزرگ و سود خالص و البتّه فوز را بكبير توصيف كرد براى اينكه نعمتهاى عمل كنندگان نسبت بآنكسى كه عمل نكرده است و بشفاعت داخل بهشت شده بزرگ است براى آنچه در آنست از احترام و بزرگداشت و بزرگوارى و كرامتهاى مخصوص . سپس براى ترسانيدن و بيم دادن كفّار و گناهكاران فرمود :
( إِنَّ بَطْشَ رَبِّكَ )
البتّه مناقشه كردن و حساب كشيدن پروردگارت اى محمّد ( لشديد ) هر آينه سخت است . يعنى مواخذه كردن او به عذاب آن گاه كه ستمكاران و ستمگران را ميگيرد دردناك و سخت است . و چون بطش و گرفتن را توصيف بشدّت كرده البتّه ناراحتى و شكنجهاش دو برابر است .
( إِنَّهُ هُوَ يُبْدِئُ )
البتّه بيگمان اوست كه خلق را در دنيا اوّل بار ايجاد مىكند
( وَ يُعِيدُ )
و بعد در روز قيامت اعاده مىكند و ايشان را براى حساب و پاداش زنده مينمايد . پس مهلت دادن او گناهكاران را از روى اهمال كارى نيست .
ابن عبّاس گويد : خداوند اوّل در دنيا عذاب مىكند و بعد در آخرت او را بر ميگرداند و اين براى اينست كه ما قبل او اقتضا مىكند .
( وَ هُوَ الْغَفُورُ )
و اوست بخشنده و آمرزنده گناه مؤمنين از اهل طاعتش را