طالب عليه السّلام و اصحاب او هستند .
( وَ إِذَا انْقَلَبُوا إِلى أَهْلِهِمُ انْقَلَبُوا فَكِهِينَ )
يعنى و وقتى گروه كفّار بسوى كسان خود بر ميگشتند تعجّبكنان بودند به آنچه كه ايشان در آن بذكر آنها - شوخى ميكردند .
( وَ إِذا رَأَوْهُمْ قالُوا إِنَّ هؤُلاءِ لَضالُّونَ )
و وقتى ايشان را ميديدند ميگفتند اين گروه گمراهان از راه حق و صوابند نعمتهاى دنيوى را باميد ثوابى كه حقيقتى براى آن نيست و محمّد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم آنها را فريفته است ترك كردهاند سپس خداوند سبحان فرمود :
( وَ ما أُرْسِلُوا عَلَيْهِمْ حافِظِينَ )
يعنى اين كفّار را نفرستادهاند كه نگهبانان - مؤمنان باشند و مكلّف نشدهاند كه اعمال ايشان را حفظ كنند . پس چگونه بر ايشان طعنه ميزنند و اگر مشغول بتكاليف خود ميشدند كه اعمال ايشان را حفظ كنند . پس چگونه بر ايشان طعنه ميزنند و اگر مشغول بتكاليف خود ميشدند براى آنها بهتر بود .
ابى مسلم گويد : يعنى ايشان را نفرستادهاند كه شاهد و گواهان آنها باشند زيرا شهادت و گواهى كفّار بر مؤمنان پذيرفته نميشود . يعنى ايشان گواهان بر آنها نيستند بلكه مؤمنان گواهان بر كفّار هستند و روز قيامت بر عليه آنها گواهى ميدهند .
( فَالْيَوْمَ )
يعنى روز قيامت آن چنان روزيست كه خداوند پاداش و كيفر كردار هر كس را خواهد داد .
( الَّذِينَ آمَنُوا مِنَ الْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ )
ابى صالح گويد : آن مردمى كه ايمان آوردند از كفّار ميخندند چنانچه كفّار در دنيا بايشان خنديدند . و اين جهتش