طريق مسخره و استهزاء بايشان در دار دنيا و محتمل است كه از جدّيت و كوشش ايشان در عبادت و زيادى نماز و روزه ايشان ميخنديدند . براى انكار ايشان روز قيامت و پاداش را . و ممكن است كه ضحك ايشان از براى انكار و تعجّب ايشان بوده از قول و عقيده آنها به برگشتن و زنده شدن استخوان پوسيده و خاك شده و محتمل است كه خنده ايشان براى علوّشان در كفر و جهلشان بوده و براى فريفتن مردم عوام كه خود را بر حق و مسلمين بر باطلند ميدانستند لذا ميخنديدند .
( وَ إِذا مَرُّوا بِهِمْ )
هر گاه مؤمنان بر آن دسته مشركان ميگذشتند .
( يَتَغامَزُونَ )
به اينكه بعضى از آنها به ديگرى به چشم و ابرو از روى استهزاء اشاره كرده يعنى ميگفتند آيا اين گروه بر حقّند و بر محمّد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم . وحى نازل شده و او پيامبر است و ما زنده خواهيم شد و امثال اينها .
مقاتل و كلبى گويند : اين آيه در شأن على بن ابى طالب عليه الصّلاة و السّلام نازل شده و اين در وقتى بود كه آن حضرت در ميان جمعى از مسلمين ميآمدند نزد پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم . پس منافقين بايشان مسخره كرده و خنديدند و با چشم و ابر و اشاره كردند سپس بسوى ياران و هم كيشان خود بر گشته و گفتند ما اصلع را ( يعنى على بن ابى طالب ( ع ) را ) ديديم و بر او خنديديم . پس قبل از آنكه على عليه السّلام با اصحابش به پيغمبر صلّى اللَّه برسند آيه نازل شد .
و حاكم ابو القاسم حسكانى در كتاب شواهد التّنزيل لقواعد التفضيل به اسناد خودش از ابى صالح از ابن عبّاس گويد :
إِنَّ الَّذِينَ أَجْرَمُوا
. كسانى كه مرتكب جريمه شدند . منافقين قريش بودند . و
الَّذِينَ آمَنُوا
. على بن ابى