مىباشد . و بنا بر قول اوّل استيناف و از سر گرفتن كلام است محلّى از اعراب ندارد و فقط فرمود :
هَلْ ثُوِّبَ الْكُفَّارُ
استعمال لفظ ثواب نمود در عقوبت به اين جهت كه ثواب در اصل لغت به معناى جزاء و پاداش كردار است كه عامل بر ميگردد به سبب عملش گر چه در عرف و متفاهم مردم جزاء اختصاص به نعيم دارد بر اعمال صالحه . پس در اينجا بر اصل خودش استعمال گرديده .
و بعضى گفتهاند : براى اينست كه آمده در مقابل آنچه بمؤمنين شده است . يعنى آيا چنانچه مؤمنين را ثواب دادند كفّار را هم ثواب دادند . و اين قول از طرف خداى تعالى است يا فرشتگان بمؤمنين ميگويند براى آگاهانيدن ايشان بر اينكه كفّار بسبب كفر و مسخره كردنشان بمؤمنين آنچه استحقاق داشتند از عذاب سخت مجازات شدند تا اينكه سرور و خوشى بر سرورشان افزوده گردد . و محتمل است كه اين مژده را بعضى از مؤمنين به بعضى ديگر از خودشان ميدهند . براى خوشحالى به آنچه بر كفّار نازل شده . و تمام اين وجهها فقط بنا بر قول اوّل متوجّه است كه جمله جمله مستأنفه و از سر نو و متعلّق بما قبلش نباشد « 1 » .
هامش
( 1 ) حاكم ابو القاسم حسكانى در شواهد التّنزيل ص 326 طبع بيروت باسنادش از جابر بن عبد اللَّه انصارى از پيامبر ( ص ) روايت نموده در قول خداى تعالى« وَ مِزاجُهُ مِنْ تَسْنِيمٍ »كه آن بهترين و شريفترين شراب بهشتى است كه آن را آل محمّد مينوشند و ايشان مقرّبون و سابقون رسول خدا و على بن ابى طالب و خديجه كبرى و ذرّيه ايشانند كه پيروى از ايشان نمودند .
و نيز باسنادش از ابن عبّاس روايت نموده در باره آيه« إِنَّ الَّذِينَ أَجْرَمُوا »گويد ايشان اولاد عبد شمس بنى اميّه هستند . على عليه السّلام با چند نفر از يارانش بر آنها گذشتند پس آنها به آن حضرت چشمك زدند و گفتند اينها گمراهند پس خداى تعالى خبر داد آنچه براى دو گروه است در نزد او در روز قيامت . و گفتفَالْيَوْمَ الَّذِينَ آمَنُوا. و ايشان على عليه السّلام و ياران اويند .