كرده بود .
( وَ يَخافُونَ يَوْماً كانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيراً )
يعنى ميترسند روزى را كه شرّ آن فاش و پراكنده و تمام جهات را احاطه كرده و عذاب را شرّ ناميده براى اينكه خيرى در آن براى اهل عقاب نيست گر چه در ذات و حقيقت خود نيكو باشد براى اينكه مستحقّ و شايسته اين عذاب بوده است .
و بعضى گفتهاند : مراد بشرّ در اينجا موارد هول و ترس روز قيامت ، و سختىهاى آنست .
( وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّهِ )
يعنى اطعام طعام ميكنند با حبى كه بر طعام انحصارى خود دارند . يعنى ميخورانند طعام موجود و منحصر خود را با نياز شديدى كه بر آن دارند . خداوند سبحان آنها را توصيف فرموده بايثار و مقدّم داشتن ديگران بر خودشان
( وَ يُؤْثِرُونَ عَلى أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ كانَ بِهِمْ - خَصاصَةٌ )
ديگران را بر خود اختيار ميكنند و مقدّم ميدارند گر چه اختصاص ، به خودشان داشته باشند . ابو سعيد خدرى از پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله حديث نموده كه فرموده هيچ مسلمانى نيست كه مسلمانى را مهمان نمود در گرسنگى و اطعام نمايد مگر آنكه خدا او را از ميوههاى بهشت اطعام نمايد ، و نيست مسلمانى كه مسلمانى را از برهنگى بپوشاند مگر آنكه خداوند او را از لباسهاى بهشت بپوشاند و كسى كه در تشنگى مؤمنى را سيراب كند خدا او را از شربتها و آبهاى سر بسته بهشتى سيراب كند .
ابن عبّاس گويد : يطعمون يعنى اطعام طعام ميكنند با ميل مفرط و محبّتى كه به آن دارند و بعضى گفتهاند هاء حبّه كنايه از خداى تعالى است يعنى اطعام طعام ميكنند براى حبّ خدا . « 1 »
هامش
( 1 ) مترجم گويد : و هذا هو الحق كه مراد از ضمير و هاء حبّه خداى