عدهء طلاق
و عدّه نشستن و خوددارى كردن زن است از شوهر تا اينكه مدّت مرتبه در شريعت منقضى شود و آن بر چند قسم است .
1 - چند قرء و طهر يعنى پاكى از حيض براى زنهايى كه حيض ميبينند 2 - چند ماه براى صغيرهاى كه بحدّ حيض نرسيده و مثل آن در چنين سنّى حيض ميبينند و آن دختريست كه 9 سال رسيده و اگر كمتر از اين باشد نزد بيشتر علماء اماميّه عدّه ندارد و بعضى گفتهاند عدّه آنها چند ماه است ، و فقهاء قائل به اين عدّه شدهاند و همين طور است زن بزرگ يائسه كه از حيض مأيوس است ولى همسالان او حيض ميشوند « 1 » عدّه آنها چند ماه است و اصحاب ما آن را تعريف كردهاند كه سنّش از پنجاه سال در غير قرشى و شصت سال در قريشى كمتر نباشد ، پس اگر سنّش بيش از اين شد نزد بيشتر علماء ما ( اماميّه ) عدّه ندارد . « 2 » 3 - زنى كه شوهرش مرده نيز عدّهاش چند ماه است . ( چهار ماه و ده روز ) 4 - عدّه زن حامله كه در تمام صور وضع حمل است مگر عدّهء آن زن حاملى كه شوهرش فوت كرده كه آن در نزد اصحاب ما ( اماميّه ) دورترين مدّت
هامش
( 1 ) اين مذهب و مبناى سيّد مرتضى و سيد رضى و ابن شهر آشوب است ، به ظاهر قرآن و لكن يائسه در قرآن در اصطلاح ما غير از اين است .
( 2 ) و بيشتر از علماء ما نبطيّه كه تيرهاى از عرب هستند ملحق بقرشيه كردهاند و دليل اين مطلب تجربه است در اين دو قبيله قرشى و نبطى زيرا حيض خون شناخته نشده است و علامات و نشانهء آن معروف است در زنى ديده شود حكم آن بر او مترتب خواهد شد . ( شعرانى )