است . و در اين مسئله اختلاف ميان فقهاء است سپس عدّه طلاق حرّه سه طهر ( قرء ) پاكى بعد از حيض يا سه ماه براى زن آزاد و براى جاريه و كنيز دو طهر يا يك ماه و نيم و وضع حمل ( زايمان ) .
سپس خداوند سبحان فرمود :
وَ اتَّقُوا اللَّهَ رَبَّكُمْ
از خدا بترسيد و او را در آنچه شما را به آن فرمان داده معصيت نكنيد .
لا تُخْرِجُوهُنَّ مِنْ بُيُوتِهِنَّ وَ لا يَخْرُجْنَ
ايشان را از منازلشان بيرون نكنيد و البتّه ايشان هم بيرون نروند يعنى در زمان عدّه جايز نيست براى شوهر كه زن مطلّقه معتدّه را از منزلش كه در آن سكونت داشت قبل از طلاق بيرون كند و بر زنهم جايز نيست كه در عدّه از منزلش خارج شود مگر براى ضرورت و و اگر خارج شود گناه كرده است .
إِلَّا أَنْ يَأْتِينَ بِفاحِشَةٍ مُبَيِّنَةٍ
مگر آنكه يك عمل زشت آشكار مرتكب شود و كسى كه بفتح ياء ( مبيّنة ) خوانده مقصود عمل زشت است كه آن را آشكار انجام داده .
علماء دربارهء فاحشه اختلاف كردهاند . بعضى گفتهاند كه آن زناست پس براى اقامهء حدّ بر او بايد بيرون آيد ( از حسن و مجاهد و شعبى و ابن زيد ) ابن عبّاس گويد : آن بد زبانى و خشونت با اهل منزل است ، پس بر اهل خانه جايز است او را اخراج كنند و اين از حضرت ابى جعفر باقر و حضرت ابى عبد اللَّه صادق عليهما السّلام روايت شده است على بن اسباط از حضرت ابى الحسن الرّضا عليه السّلام روايت كرده كه فاحشه ايذاء ، و اذيّت خانواده شوهر و فحش دادن بآنهاست .
قتاده گويد : فاحشه نشوز است . پس اگر بناسازگارى و ندادن حق