هامش
كه از صلب حسين من نه امام بيرون آيد و نهمين از فرزندان او غايب مىشود از نظر مردم و اين قول خداى عزّ و جلّ است .قُلْ أَ رَأَيْتُمْ إِنْ أَصْبَحَ ماؤُكُمْ غَوْراً فَمَنْ يَأْتِيكُمْ بِماءٍ مَعِينٍبراى او غيبتى طولانى مىباشد كه مردمى در غيبت آن بزرگوار برگشته و گروهى هم ثابت ميمانند پس هر گاه آخر زمان شد ظاهر مىشود و دنيا را از عدل و داد پر مىكند چنان كه از ظلم و ستم پر شده بود . . . تا آخر حديث كه مفصّل است ما مورد حاجت را نقل كرديم . . . و از اين گذشته شش حديث ديگر نيز در تفسير و تأويل اين آيه نقل نموده كه مقصود همه امام زمان روحى له الفداء است . و چون اين ايّام مصادف با ايّام ميلاد مسعود آن حضرت است مناسب ديدم اين ابيات را تقديم منتظرين حضرتش نمايم .من در به روى مردم بيگانه بستهام * پيمان خويش از همه عالم گسستهامچون از گذشته عبرت كافى گرفتهام * ز انديشهء حوادث آينده رستهامگستردهاند دام پى صيد ما ولى * منّت خداى را كه ز هر دام جستهامبحث و جدال گر چه نكردم بعمر خويش * از وضع خويش و زندگى خويش خستهامچون دل شكسته شد نرود دست به كار * كارى زمن مخواه كه من دل شكستهامدنيا دو دسته گشته و هر دسته فكر خويش * من فارغ از دو دستگى هر دو دستهامبا آنكه دل بريدهام از دلبران دهر * امّا بتار زلف سياه تو دل بستهاماز بهر ديدن رخت اى ( شهريار حسن ) * ديوانه وار بر سر راهت نشستهامگويد بعجز ( پيروى ) اى حجّة خدا * غير از تو از علايق دنيا گسستهام