استغفر اللَّه ذنبا لست محصيه * ربّ العباد اليه الوجه و العمل
استغفار و طلب آمرزش ميكنم از گناهانى كه نتوانم آن را بشمارم از خدايى كه پروردگار بندگان است و بسوى اوست و براى اوست روى دل و اعمال صالحه بندگان .
و اگر گفته شود : كه چه نعمتى است در فناء و نابودى ، پاسخ اينست كه نعمت در فناء يكسان بودن همهء مخلوقاتند در فناء و نيز در فنا و مردن رسيدن به ثواب و نعيم ابديست و آگهى بر اينست كه دنيا ابدى و دائمى نيست ، و نيز فناء و مردن لطف و نعمتى است براى مكلّف براى اينكه آن اگر شتاب به ثواب شود كه در دنيا داده شود هر آينه هر مكلّفى ملجاء و مضطر به عمل شود و ديگر مستحق ثواب نشود ، پس خداوند مرگ را فاصله بين ثواب و عمل قرار داد ، تا اينكه بنده طاعت را بجا آورد براى خوبى آن پس مستحق ثواب شود .
( يَسْئَلُهُ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ )
قتاده گويد : يعنى اهل آسمان و زمين مستغنى و بىنياز از او نيستند ، پس حوائجشان را از او مسئلت مينمايند .
مقاتل گويد : يعنى اهل زمين از او روزى و آمرزش مسئلت ميكنند و فرشتگان هم نيز براى اهل زمين روزى و مغفرت ميطلبند .
( كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ )
هر روزى پروردگار جهان در كارى است .
اختلاف دانشمندان در معناى اين آيه
مفسرين و علماء در معناى اين آيه اختلاف كردهاند :
1 - بعضى گفتهاند : يعنى شأن و كار خداوند سبحان در هر روز اينست