( فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ وَ لَهُ الْجَوارِ )
يعنى كشتىهاى رونده در آب كه بامر خدا سير و حركت ميكنند .
( الْمُنْشَآتُ فِي الْبَحْرِ )
يعنى : كشتىهاى بلند و آن كشتى چنانيست كه
هامش
( است ، پس چه كسى مانند اين چهار نفر را على و فاطمه و حسن و حسين عليهم السلام را ديده است و ايشان را دوست ندارد مگر مؤمن و دشمن ندارد مگر كافر ، پس مؤمن باشيد و بحب ولايت اهل بيت رسالت ( ع ) .
6 - محمد بن بن شهرآشوب باسنادش از ابن عباس روايت كرده كه حضرت فاطمه عليها سلام از گرسنگى و برهنگى گريست ، پس پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله فرمود : اى فاطمه قناعت كن بهمسر و شوهرت على قسم به خدا كه او در - دنيا آقا و سيد و در آخرت هم سيد و آقاست و بين آنها را اصلاح نمود . پس خداوند نازل فرمود :مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ يَلْتَقِيانِ، ميفرمايد كه ما فرستاديم دو دريا على بن ابى طالب عليه السلام درياى علم و فاطمه عليها سلام درياى نبوت را تلاقى ميكنند و پيوست بهم پيدا مينمايند ، من كه خدا هستم وصلت را ميان آنها بر قرار كردم سپس فرمود :« بَيْنَهُما بَرْزَخٌ »ميان آنها مانعى چون رسول خداست كه منع مىكند على ابن ابى طالب را كه محزون شود بخاطر دنيا و منع مىكند فاطمه را كه با شوهرش براى دنيا خصومت كند( فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما )اى گروه جن و انس تكذيب ميكنيد بولايت امير المؤمنين و حب فاطمه زهراء پس لؤلؤ حسن و مرجان حسين است براى آنكه لؤلؤ مرواريد بزرگ و مرجان مرواريد كوچك است و عجيب نيست كه آنها دريا باشند براى فراوانى فضائل و بسيارى خيرشان .
« الحديث »