كه قومى را زنده كند و قومى را بميراند و عدّهاى را عافيت و جماعتى را بيمار نمايد و غير اينها از هلاك كردن و نجات بخشيدن و محروم نمودن و عطاء كردن و امور و كارهايى كه احصاء نميشود .
و از ابى درداء از پيغمبر ( ص ) در معناى
( كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ )
روايت شده كه از كارهاى خدا اينست گناهى ببخشد و همّى را بر طرف كند و مردمى را بلند كند وعدهاى ديگر را به زمين زند « 1 » .
هامش
( 1 ) - مترجم گويد : گويند در زمان سابق پادشاه مسلمانى بود كه با قرآن و سنّت سر و كار داشت روزى در ضمن قرائت سورهء مباركهء الرّحمن به آيهء( كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ )رسيد دربارهء اين آيه تأمل كرد و فكر نمود و بعد از وزراء و مخصوصا وزير علوم و معارف خواست كه معناى اين آيه را برايش روشن كند ، وزير آنچه خود در نظر داشت از تفاسير و غيره بيان كرد شاه نپسنديد ، پس چند روزى مهلت خواست تا بلكه بتواند معنايى كه مورد قبول و پسند شاه باشد بياورد ، پس هر چه انديشه كرد و با دانايان صحبت نمود معنايى كه شاه پسند باشد بدست نياورد و چون شاه او را تهديد نموده بود كه اگر روز آخر مهلت معنايى كه او را قانع كند نياورد از وزارت معزول و اموال او را مصادره نمايد ، بسيار ناراحت بود ، غلام سياهى داشت كه هيچ مورد اعتناء نبود ، به او گفت ارباب چرا اينقدر ناراحتى ؟
ارباب گفت : به تو چه ربطى دارد ، گفت : شايد گره كارت از اين غلام سياه مطبخى گشوده شود ، بقدرى اصرار كرد تا وزير موضوع را گفت و اضافه كرد كه روز روز آخر است ، و اگر من جواب منطقى نبرم از وزارت و كارم بر كنار و اموالم مصادره و آبرويم ميرود .
غلام گفت : ارباب من ميدانم .
وزير گفت : بگو غلام گفت نميگويم گفت : چرا ؟
گفت : نميخواهم بگويم ، تو مالك اعضاء و جوارح منى ولى مالك انديشه