فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتاناً
يعنى پس مسلّما سنگينى از گناه بزرگ كه دروغ گفتن است برداشتهاند و بهتان دروغ بستن بر ديگريست كه روبرو ميگويد .
پس خداوند اذيت و رنجانيدن مؤمنين و مؤمنات را مانند بهتان قرار داد ، و برخى گفتهاند كه مقصود اذيت و زيانى است كه در آن بهتان محقق مىشود .
وَ إِثْماً مُبِيناً
يعنى و گناه آشكارا .
قتاده و حسن گويند : بر شما باد كه از رنجانيدن و آزار مؤمنين اجتناب و دورى نمائيد كه خداوند بر آن غضب مىكند .
ضحاك گويد : اين آيه در بارهء گروهى از زناكاران نازل شده كه آنها شبانه در كوچهها راهپيمايى ميكردند و هر گاه با زنى برخورد ميكردند به او چشمك ميزدند و در تعقيب كنيزها و بردهها بودند ، آن گاه خدا پيامبر " ص " را خطاب كرده و گفت :
يا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِأَزْواجِكَ وَ بَناتِكَ وَ نِساءِ الْمُؤْمِنِينَ يُدْنِينَ عَلَيْهِنَّ مِنْ جَلَابِيبِهِنَّ
حسن گويد : اى پيغمبر ( ص ) بهمسران و دخترانت و زنان مؤمنين بگو ، پس بپوشانند موضع گردن و سينه خود را با روپوشى كه زنها بر سر مياندازند .
ابن عباس و مجاهد گويند : جلباب مقنعه و روسرى زنست يعنى با آن بپوشند سر و گردنشان را هر گاه براى حاجتى بيرون روند بخلاف كنيزهايى كه
هامش
( هزار ريال سعودى به او ميدهند و ميگويد خوب مطلب را ثابت كردى ولى اگر من تو را جلب نميكردم ايمن از تعصّب اينها نبودى تو را ميكشتند با امانى كه داده بودند ، پس پول را قبول نميكند و ملك او را بوسيله امينى بنجف نزد مرحوم آية اللَّه آقا سيد ابو الحسن اصفهانى ميفرستد .