4 - قول ابن عباس است كه ميگويد : منظور از آن تيرهاى شهابى است كه از ستارگان رها مىشود ، و آن عبارتست از آنچه كه بوسيلهء آن شياطين بهنگام استراق سمع رجم ميشوند .
عامه از حضرت امام جعفر صادق ( ع ) روايت كرده است كه پيامبر خدا ( ص ) در شب معراج از آسمان هفتم نازل ، پس از آنكه اين سوره نازل شد به عتبة بن أبى لهب خبر دادند ، او نيز خدمت پيامبر ( ص ) آمد و دخترش را طلاق داده تف بر صورت او انداخت و گفت : تو به ستاره و به خداى ستاره كافر شدى ، حضرت رسول ( ص ) او را نفرين كرده فرمود : ( خداوند سگى از سگهايت را بر او مسلّط فرما ) عتبه به طرف شام حركت كرد ، در بين راه پياده شد ، خداوند ترس را بر وجود او مسلّط فرمود ، به ياران خودش گفت : شب مرا در وسط خودتان بخوابانيد دوستانش اين كار را كردند ، شيرى آمد و او را در ميان يارانش پاره پاره كرد ، و حسان شاعر در اين باره ميگويد :
( سائل بنى اصفران جئتهم * ما كان ابناء بنى واسع
لا وسع اللَّه له قبره * بل ضيّق اللَّه على القاطع
رمى رسول اللَّه من بينهم * دون قريش رمية القاذع « 1 »
و استوجب الدعوة منه بما * بين للناظر و السامع
فسلط اللَّه به كلبه * يمشى الهوينا مشية الخادع « 2 »
و التقم الرأس بيافوخه * و النحر منه فغرة الجائع
من يرجع العام الى أهله * فما اكيل السبع بالراجع
قد كان هذا لكم عبرة * للسيد المتبوع و التابع ) .
هامش
( 1 ) - قذعه يعنى با فحش و ناسزا و سخنان زشت او را سرزنش نمود .
( 2 ) - در يك نسخهء خطى پس از اين شعر آمده است : ( حتى اتاه وسط اصحابه ، و قد علاهم سنة الهاجع )