« ذلِكَ يَوْمُ الْخُلُودِ »
يعنى : اين زمانى كه مؤمنان در بهشت متنعّم خواهند بود ابدى است و محدود به زمان خاصّى نخواهد بود .
« لَهُمْ ما يَشاؤُنَ فِيها »
يعنى : آنان در بهشت از نعمتها آنچه دلشان بخواهد و اراده كنند خواهند داشت .
« وَ لَدَيْنا مَزِيدٌ »
يعنى : علاوه بر آنچه كه مىخواهند نعمتهايى كه به فكرشان نمىرسد ، و در آرزو هم ندارند نزد ما موجود است .
بعضى گفتهاند : ( مزيد ) عبارت است از پاداشهايى كه علاوه بر ميزان استحقاق بندگان ، از طرف خداوند در مقابل اعمالشان به آنان عطا مىشود .
آن گاه خداوند سبحان كفّار مكّه را ترسانده مىفرمايد :
« وَ كَمْ أَهْلَكْنا قَبْلَهُمْ مِنْ قَرْنٍ »
يعنى : پيش از اين مردم ، نسلهايى كه پيامبران را تكذيب نموده بودند به هلاكت رسانديم .
« هُمْ أَشَدُّ مِنْهُمْ بَطْشاً »
يعنى : آنها كه هلاكشان ساختيم از نظر قدرت و نيرو از اينان برتر و فزونتر بودند ، و با اين وصف هلاك ساختن آنان براى ما كارى نداشت ، پس اين قوم كه طغيان مىكنند در مقابل عذاب ما چه تأمين يافتهاند ؟
« فَنَقَّبُوا فِي الْبِلادِ »
يعنى : آن قوم كه هلاك شدند راهها را در شهرها با خشونت و شدّت براى خود مىگشودند ، اصل نقبوا از نقب است كه به معنى راه مىباشد ، بعضى گفتهاند يعنى اينان در شهرها راه افتاده ، و با قدرت خود مىگشتند ، و هر راهى را پيموده ، و سفرهاى طولانى انجام مىدادهاند .
« هَلْ مِنْ مَحِيصٍ »
آيا راه فرارى از مرگ وجود دارد ؟ يعنى : در تمام اين مراحل اينان از هلاكت و مرگ راه گريزى نيافتند .
« إِنَّ فِي ذلِكَ »
يعنى : در آنچه خبر دادم و داستان سرايى كردم .
« لَذِكْرى »
مايه عبرت و منشأ تفكّر است در آن .