( إِنَّ الَّذِي أَحْياها لَمُحْيِ الْمَوْتى )
يعنى : كسى كه بوسيلهء فرستادن باران زمين مرده را زنده مىكند ، در آخرت نيز همين طور مردگان را زنده خواهد نمود .
( إِنَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ )
و تواناى بر هر كار است .
( إِنَّ الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي آياتِنا لا يَخْفَوْنَ عَلَيْنا )
يعنى : كسانى كه از ايمان بآيات ما سرباز ميزنند ، از نظر ما پنهان نخواهند شد ، و از خودشان و گفتار و كردار ايشان آگاهيم ، و اين يك نوع تهديد به عذاب است .
از قتاده و ابن زيد و سدى نقل شده است كه در اين باره گويند : معنى الحاد در آيات خدا همان كف زدنها و صوت زدنهايى است كه بهنگام قرائت قرآن انجام ميدادند .
از مجاهد نقل شده است كه الحاد در آيات عبارتست از جابجا كردن آيات ، و گذاشتن آن در جايى كه مربوط به آن نيست .
از ابن عبّاس روايت شده است بعضى از مفسّرين گفتهاند كه منظور از آيات اينجا دليلهايى است بر توحيد ، و الحاد در اين ادلّه عبارت است از انحراف از آن و ترك استدلال با آن .
سپس خداى بزرگ بعنوان استفهام انكارى و سرزنش نمودن آنان در كارهاى زشتشان و به منظور تهديدشان ميفرمايد :
( أَ فَمَنْ يُلْقى فِي النَّارِ خَيْرٌ أَمْ مَنْ يَأْتِي آمِناً يَوْمَ الْقِيامَةِ ؟ )
آيا اين مردم سركش كه در آتش مىافتند بهترند يا آن كسانى كه روز قيامت در حالى كه مؤمن هستند از عذاب الهى در امان ميباشند ، و اين استفهام استفهام تقرير است به اين معنى كه هرگز اين افراد مساوى نيستند .