بعد از فراغ از فعل است ، مثل آنكه ميگويند : « قطعت الثّوب قباء » يعنى « آن لباس را قباء بريدم » و اين دلالت مىكند بر اينكه دريا پيش از آنكه آن را ترك كنند ، و بعد از تركش آرام بوده است .
و كم در جملهء « كم تركوا » در موضع نصب است بنا بر اين كه صفت باشد براى موصوفى محذوف كه مفعول تركوا است ، و تقديرش چنين است : « شيئا كثيرا تركوا » .
كذلك خبر مبتدايى است محذوف يعنى : « الا مر كذلك » .
معنى آيات :
سپس خداوند ياد آور شده است كه در پايان كار موسى دعا كرد و گفت :
( فَدَعا رَبَّهُ أَنَّ هؤُلاءِ قَوْمٌ مُجْرِمُونَ )
بنقل كلبى و مقاتل يعنى : پس از آنكه حضرت موسى از قومش نااميد شد كه به او ايمان بياورند گفت : اينان قومى گنهكار و مشركند و به من ايمان نمىآورند . مثل آنكه گفته است خداوندا آن عذابى را كه با كفرشان استحقاق آن را دارند زودتر بفرست ، عذابى كه بوسيلهء آن موجب عبرت براى آيندگان شوند ، البته موسى ( ع ) نسبت بقوم فرعون نفرين نكرد مگر پس از آنكه به او در اين مورد اجازه داده شد .
( فَأَسْرِ بِعِبادِي لَيْلًا )
فاء در موقعيّت جواب قرار گرفته است ، و تقدير اينست : « فاجيب بان قيل له اسر بعبادى » و علّت اينكه خداوند دستور داد كه شبانه بيرون بروند براى آن بود كه اگر روز حركت ميكردند فرعون آنان را بر ميگردانيد ، و به موسى خبر داده بود كه به زودى فرعون با لشگريانش آنان را تعقيب خواهد كرد .
( إِنَّكُمْ مُتَّبَعُونَ وَ اتْرُكِ الْبَحْرَ رَهْواً )
بقول ابن عبّاس و مجاهد يعنى :