دهند مينويسند ، و سبب نزول اين آيه در تفسير اهل بيت ( ع ) ياد شده است « 1 » .
( قُلْ إِنْ كانَ لِلرَّحْمنِ وَلَدٌ فَأَنَا أَوَّلُ الْعابِدِينَ )
در معنى اين آيه اختلاف شده و پنج قول وجود دارد :
1 - از مجاهد يعنى : اگر خداوند بقول شما و بخيالتان پسرى دارد ، من كه اوّلين پرستش كنندهء خداى يكتا هستم ، و هر كس خداى يكتا را بپرستد ديگر براى خدا پسرى نخواهد پذيرفت ، يعنى : اگر شما چنين خيال كنيد من اوّلين فرد يكتا پرست بوده و منكر گفتار شما هستم .
2 - نظر ابن عباس « 2 » و قتاده و ابن زيد آنست كه ان بمعنى ماء نافيه
هامش
( 1 ) نور الثقلين ج 4 ص 615 بنقل از روضهء كافى ( از ابى بصير از حضرت صادق ( ع ) روايت شده است كه فرمودند : آيه :« ما يَكُونُ مِنْ نَجْوى ثَلاثَةٍ إِلَّا هُوَ رابِعُهُمْ وَ لا خَمْسَةٍ إِلَّا هُوَ سادِسُهُمْ . . . - »دربارهء عمر و ابو بكر و عثمان و ابى عبيدهء جراح و عبد الرحمن بن عوف و سالم مولى حذيفه و مغيرة بن شعبه نازل شده است ، هنگامى كه ميان خود نامهاى نوشتند ، و با يكديگر عهد و پيمان بستند كه اگر محمد رفت خلافت و نبوّت هر دو را نگذاريم در ميان بنى هاشم باشد . بدنبال اين توطئه آن آيه نازل شد .
راوى گويد : گفتم : آيهء« أَمْ أَبْرَمُوا أَمْراً فَإِنَّا مُبْرِمُونَ . . . »چطور ؟
فرمودند : بله اين دو آيه هم آن روز دربارهء آنان نازل شد )
( 2 ) تفسير ابن عباس ص 307 : ( ان كان ) ما كان( لِلرَّحْمنِ وَلَدٌ فَأَنَا أَوَّلُ الْعابِدِينَ )اول المقربين بأن ليس للَّه و لد و لا شريك .