آسمانها و زمين و آفريدگار آنها و آفريدگار عرش و مدبر آن منزّه است از اين وصف كه برايش ميكنند كه براى خود فرزند گرفته است ، زيرا كسى كه قدرت آفرينش اينهمه آسمانها و زمين و عرش و غيره را دارد بداشتن فرزند نيازى نخواهد داشت ، سپس خداوند بعنوان تهديد كفّار به پيامبرش ( ص ) خطاب كرده ميفرمايد :
( فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا وَ يَلْعَبُوا حَتَّى يُلاقُوا يَوْمَهُمُ الَّذِي يُوعَدُونَ )
يعنى :
بگذار در باطل خود هر چه بيشتر فرو روند ، و در اين چند روزهء دنيا بازى كنند ، تا با روزى برابر شوند كه در آن روز به آنان وعدهء عذاب داده شده است ، و آن روز قيامت است .
( وَ هُوَ الَّذِي فِي السَّماءِ إِلهٌ وَ فِي الْأَرْضِ إِلهٌ )
يعنى : و او است خدايى كه هم در آسمان شايستگى پرستش را دارد ، و هم در زمين سزاوار پرستش است ، و اينكه خدايى او در آسمان و زمين جداگانه تكرار شده است يكى از دو علّت را دارد :
1 - بخاطر تاكيد تا معنى در روحيه بيشتر جاگير شود .
2 - زيرا معنى چنين است خداوند در آسمان خدا است كه بر فرشتگان عبادتش واجب است ، و در زمين هم خدا است و بر انس و جن پرستش او واجب است .
( وَ هُوَ الْحَكِيمُ الْعَلِيمُ )
و او در تمامى كارهايش فرزانه است ، و از مصالح تمامى بندگانش آگاهى كامل دارد .
( وَ تَبارَكَ الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَيْنَهُما )
يعنى : بركات او هميشگى است ، و همه نوع بركت و سعادتى از سوى او است ، و بزرگتر از