لغات آيات :
معنى آيات :
( وَ إِذْ قالَ إِبْراهِيمُ لِأَبِيهِ وَ قَوْمِهِ ) يعنى هنگامى كه ابراهيم مردم را ديد كه بپرستش بتها و ستارگان ميپردازند به آنان گفت : ( إِنَّنِي بَراءٌ مِمَّا تَعْبُدُونَ ) من از آنچه ميپرستيد بيزار هستم ، و سپس آفريدگار خود را از جملهء معبودهاى آنان استثناء كرده گفت : ( إِلَّا الَّذِي فَطَرَنِي ) يعنى : به غير از خدايى مرا آفريده و ابتداء بوجود آورده است ، و تقديرش اينست : « الا من الذى فطرنى » . قتاده گويد : قوم ابراهيم ( ع ) ميگفتند : خداوند پروردگار ماست و در عين حال بتان را نيز ميپرستيدند . ( فَإِنَّهُ سَيَهْدِينِ ) كه خدايم با لطف خويش مرا بسوى راه بهشت هدايت خواهد فرمود ، بعضى گفتهاند : يعنى : به زودى مرا با ادلهاى كه برايم بيان مىكند بسوى حق هدايت ميفرمايد ، و در اين آيه بيان شده است كه ابراهيم چه اندازه به خداوند اعتماد داشته ، و نيز قوم خود را بدينوسيله دعوت ميكرده است كه از درگاه الهى درخواست هدايت كنند . ( وَ جَعَلَها كَلِمَةً باقِيَةً فِي عَقِبِهِ ) « 1 » يعنى كلمه توحيد را كه عبارت است