كه كافران به پدرانشان اقتداء نمودهاند ، اين معنى از فراء و حسن نقل شده است .
و بعضى گفتهاند : يعنى تا آنان از راه و روشى كه دارند بسوى پرستش خداى بزرگ بازگشت كنند ، آن گاه خداوند از نعمتهايى كه بقريش داده ياد كرده ميفرمايد :
( بَلْ مَتَّعْتُ هؤُلاءِ وَ آباءَهُمْ )
يعنى : مشركين را با ثروتهايى كه به آنان دادم ، و نعمتهاى فراوان بهرهمند ساختم ، و در مكافات كفرشان عجله ننمودم
( حَتَّى جاءَهُمُ الْحَقُّ )
سدى گفته است حق در اينجا بمعنى قرآن است و بعضى گفتهاند منظور از آن آياتى است كه دلالت بر راست بودن دعوت پيامبر مىكند .
( وَ رَسُولٌ مُبِينٌ )
يعنى : پيامبرى روشنگر كه حق را بيان مىكند و آن پيامبر حضرت محمد صلى اللَّه عليه و آله است .
( وَ لَمَّا جاءَهُمُ الْحَقُّ )
يعنى : پس از آنكه قرآن برايشان آمد .
( قالُوا هذا سِحْرٌ )
گفتند : اين جادو است ، و نوعى نيرنگ مخفى و باطل را به صورت حق جلوه دادن .
( وَ إِنَّا بِهِ كافِرُونَ )
و چون اين كتاب از سوى خدا است ما نسبت به آن كفر ميورزيم .
نظم آيات :
وجه ارتباط داستان حضرت ابراهيم ( ع ) با آيات قبلى اين بود پس از آنكه خداوند تقليدهاى كوركورانه را مذمت كرد ، و پيروى از حق و دليل