بودند خوشگذرانى را بر استدلال ترجيح ميدادند ، و اينان كه از طبقه رؤساء بودند ميگفتند ما پدران خود را بر اين راه و روش يافتيم ، و از آنان پيروى مى كنيم ، و با آنان مخالفت نمىنمائيم ، و همگى روش خود را تقليد از پدران معرفى ميكردند ، بدون آنكه بدليل و برهانى تمسك كنند ، و اين منطق منطقى است بسيار غلط ، زيرا لازمه اين منطق آنست كه در يك چيز و در ضد آن هر دو باشد ، چون هر دستهاى از مردم از پدران خود پيروى ميكنند ، و هر كدام معتقدند كه ديگرى راهش باطل است ، و بدون شك اين منطق غلط است ، بنا بر اين ناگزيرند كه به استدلال و حجتهاى عقلى يا سمعى بازگشت كنند سپس خطاب به پيامبر نذير ميفرمايد :
( قالَ : أَ وَ لَوْ جِئْتُكُمْ بِأَهْدى مِمَّا وَجَدْتُمْ عَلَيْهِ آباءَكُمْ )
يعنى : اى محمد ، به آنان بگو حتى اگر راه و روشى بهتر از آئين پدرانتان براى شما بياورم شما سخن مرا نخواهيد پذيرفت و ميخواهيد هم چنان به پيروى از آئين غلط پدرانتان ادامه دهيد .
در اين بيان ظرافت و دقت بسيار زيادى در دعوت بسوى حق به كار رفته است ، و خلاصهء اين بيان اينست كه اگر فرض كنيم كه راه و روش پدرانتان حق و درست باشد ، و آنچه را كه من براى شما آوردهام بهتر و درستتر باشد لازم است كه از راه و روش من پيروى كنيد ، و سپس خبر داده است كه اينان از پذيرفتن آئين بهتر و درستترش سرباز زدهاند .
( قالُوا : إِنَّا بِما أُرْسِلْتُمْ بِهِ كافِرُونَ )
يعنى : گفتند : اى پيامبران ما رسالت شما را نخواهيم پذيرفت ، آن گاه خداوند اشاره به مجازاتشان كرده ميفرمايد
( فَانْتَقَمْنا مِنْهُمْ )
يعنى : آنان را به انتقام كفران و ناسپاسيهايشان