معنى آيات :
آن گاه خداوند پيامبرش را دلدارى داده ميفرمايد :
( وَ كَمْ أَرْسَلْنا مِنْ نَبِيٍّ فِي الْأَوَّلِينَ )
يعنى براى ملّتهاى گذشته پيامبرانى بسيار فرستاديم .
( وَ ما يَأْتِيهِمْ مِنْ نَبِيٍّ إِلَّا كانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ )
يعنى : ملّتهاى گذشته كه گفتيم نسبت به پيامبران كافر شدند ، و بعلّت جهل بسيار و نادانى كه داشتند پيامبران را مسخره ميكردند ، همانگونه كه قوم تو ترا مسخره ميكنند ، ولى ما در مقابل استهزاء آنان نسبت به پيامبران از آنان رو گردان نشديم ، بلكه حجتهاى بيشتر و پيامبران ديگرى بسوى آنان فرستاديم .
( فَأَهْلَكْنا أَشَدَّ مِنْهُمْ بَطْشاً )
و ما از اين ملّتها با انواع عذاب كسانى را به هلاكت رسانديم كه از مشركين قوم تو بسيار نيرومندتر و قوىتر بودند پس اين مشركين نبايد بقدرت و مكنت خود مغرور گردند .
( وَ مَضى مَثَلُ الْأَوَّلِينَ )
يعنى : در آنچه بر تو نازل كردهايم گذشت كه حالت كفّار پيشين در تكذيب به حال اين كافران شباهت دارد ، و چون آنان بخاطر تكذيب پيامبرانشان به هلاكت رسيدند عاقبت حال اينان نيز مانند آنان هلاكت است .
( وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ )
يعنى اگر اى محمد از قومت بپرسى چه كسى آسمانها و زمين را آفريده است ؟ .
( لَيَقُولُنَّ خَلَقَهُنَّ الْعَزِيزُ الْعَلِيمُ )
پاسخى نخواهند داشت مگر آنكه بگويند : آسمانها و زمين را خداى نيرومند و توانا و شكست ناپذير آفريده است ، خدايى كه از مصالح بندگانش آگاه است ، و او خداى توانا است ، زيرا