هستى ! پيش تو آمديم تا ميان ما و پسر برادرت قضاوت كنى چه اين كه او به خدايان ما ناسزا گفته و مقاصد ما را به باد مسخره گرفته است ، پس « ابو طالب » حضرت محمد ( ص ) را طلبيد و گفت اى پسر برادرم ! اين مردم از تو پرسش مىكنند ، محمد ( ص ) گفت چه مىگويند ؟ قريش گفتند تو ما را و خدايان ما را رها كن و ما هم تو و خدايت را رها مىكنيم ! حضرت رسول ( ص ) فرمود : آيا يك كلمه مىبخشيد و مىگوئيد كه مالك عرب و عجم گرديد ؟ گفتند ما ده برابر آن كلمه را به تو مىدهيم ! حضرت فرمود : بگوئيد ( لا إله الا اللَّه ) چون قريش اين سخن را شنيدند همگى برخاسته و گفتند : آيا قرار مىدهد خدايان ما را يك خدا ؟ ! پس بدين مناسبت اين آيات نازل شد .
روايت شده كه پيغمبر پس از اطلاع از گفتار قريش گفت اى عمو ! اگر خورشيد در دست راست من قرار داده شود و ماه در دست چپ من ، هرگز سخن خود را ترك نمىكنم يا آن را نافذ ساخته و يا كشته شوم ! « ابو طالب » گفت : برو به تعقيب كار خود هرگز تو را تنها نخواهم گذاشت .
تفسير :
ص
- در لفظ ( ص ) اختلاف شده برخى گفتهاند اين لفظ نام سوره است و اقوال ديگرى نيز وجود دارد كه ما در اول سورهء « بقره » ياد آور شديم .
« ابن عباس » گويد : لفظ ( ص ) يكى از نامهاى خداوند است كه به آن سوگند خورده است و اين نظر از « امام صادق ( ع ) » نيز روايت شده است .
« ضحاك » گويد : لفظ ( ص ) به معنى ( صدق ) مىباشد .
« قتاده » گويد : لفظ ( ص ) يكى از نامهاى قرآن است بنا بر اين جايز است كه محلا منصوب باشد چون با حذف حرف قسم - منصوب به ( نزع خافض ) خواهد بود . و نيز جايز است كه مرفوع باشد به اين كه خبر بوده و مبتداء محذوف بوده كه ( هذه ) باشد و اين نظر كسى است كه ( ص ) را نام قرآن مىداند .