وَ يُنَزِّلُ لَكُمْ مِنَ السَّماءِ رِزْقاً
( و نازل مىكند براى شما از آسمان روزى را ) كه باران باشد تا بواسطهء آن رزق و روزى مردم روئيده شود
وَ ما يَتَذَكَّرُ
( و پند نگيرد ) يعنى از اين آيات موعظه نگيرد و در حقيقت آنها انديشه نكند
إِلَّا مَنْ يُنِيبُ
( مگر آن كه بازگردد ) يعنى كسى كه به سوى خداوند بازگردد و « سدى » گفته يعنى كسى كه روى آورد به اطاعت خداوند .
در اين هنگام خداوند مؤمنان را به توحيد خود دستور مىدهد و مى - فرمايد :
فَادْعُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ
( پس بخوانيد خدا را خالص كنيد دين را براى او ) يعنى عبادت خود را فقط متوجه او كنيد
وَ لَوْ كَرِهَ الْكافِرُونَ
( و اگر چه ناخوش دارند كافران ) پس ، از آنان باكى نداشته باشيد .
و سپس خداوند به ستايش خود پرداخته و مىگويد :
رَفِيعُ الدَّرَجاتِ
( بلند درجات است ) ، ( رفيع ) به معنى رافع و بلند كننده است ، يعنى خداوند بلند كنندهء درجات پيامبران و وارستگان ، در بهشت است كه اين گفتار « عطا » از « ابن عباس » است . ولى « سعيد بن جبير » گفته ( رفيع ) به معنى رافع و بلند كنندهء هفت آسمان مىباشد ، و برخى گفتهاند مقصود اين كه خداوند داراى صفات برتر است .
ذُو الْعَرْشِ
( صاحب عرش است ) يعنى مالك و آفريدگار و پروردگار عرش است ، و « ابى مسلم » گفته ( عرش ) به معنى ( ملك ) است يعنى خداوند صاحب ملك است .
يُلْقِي الرُّوحَ مِنْ أَمْرِهِ عَلى مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ
( القاء كند از امر خود روح را به هر كه بخواهد از بندگانش )