سجده كنندگان . پس سجده كردند همهء فرشتگان همگى . مگر ابليس كه كبر ورزيد و بود از كافران . گفت اى ابليس چه چيز بازداشت تو را اين كه سجده كنى بر آنچه كه آفريدم او را به دو دست خود ، تكبر كردى يا بودى از برتران .
گفت من بهتر از او بودم ، مرا از آتش آفريدى و او را از گل آفريدى . گفت بيرون رو از آن ، كه همانا تو رانده شدهاى ، و همانا بر تو باد لعنت من تا روز جزاء .
گفت پروردگارا مهلت بده مرا تا روزى كه بر انگيخته شوند . گفت بدرستى كه تو از مهلت داده شدگانى . تا روز وقت معلوم . گفت پس به عزت تو سوگند كه همگى آنان را گمراه مىكنم . مگر بندگان تو را از ايشان كه خالص شدگانند .
تفسير :
و اكنون خداوند به گفتگوى فرشتگان كه دربارهء آدم بود پرداخته و مى - فرمايد :
إِذْ قالَ رَبُّكَ لِلْمَلائِكَةِ
( هنگامى كه پروردگارت به فرشتگان گفت ) ظاهرا لفظ ( اذ ) متعلق به فعل ( يختصمون ) مىباشد اگر چه ميان آن دو فاصله افتاده است .
إِنِّي خالِقٌ بَشَراً مِنْ طِينٍ
( همانا من آفرينندهام بشرى را از گل ) كه « آدم » باشد .
فَإِذا سَوَّيْتُهُ
( پس چون درست كردمش ) يعنى زمانى كه آفرينش اين بشر را درست و كامل كرده و اعضا و صورت او را تمام كردم .
وَ نَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي
( و دميدم در آن از روح خودم يعنى او را زنده كرده و به او جان بخشيدم .
و اين كه خداوند روح را به خود نسبت داده به اين جهت است كه آن را تكريم و تشريف كرده باشد . و معنى
( نَفَخْتُ فِيهِ )
اين است : يعنى خود به تنهايى بدون اسباب اين كار را به عهده گرفتم مانند ولادت و زادنى كه مؤدى به اين باشد .