[ سوره ص ( 38 ) : آيات 84 تا 88 ]
قالَ فَالْحَقُّ وَ الْحَقَّ أَقُولُ ( 84 ) لَأَمْلَأَنَّ جَهَنَّمَ مِنْكَ وَ مِمَّنْ تَبِعَكَ مِنْهُمْ أَجْمَعِينَ ( 85 ) قُلْ ما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ وَ ما أَنَا مِنَ الْمُتَكَلِّفِينَ ( 86 ) إِنْ هُوَ إِلاَّ ذِكْرٌ لِلْعالَمِينَ ( 87 ) وَ لَتَعْلَمُنَّ نَبَأَهُ بَعْدَ حِينٍ ( 88 )
ترجمه :
پس گفت حق است و حق مىگويم . هر آينه پر كنم دوزخ را از تو و از آنكه از تو پيروى كند از ايشان همگى . بگو نمىخواهم بر آن از پاداشى و نيستم من از تكليف كنندگان . نيست آن مگر ذكرى براى جهانيان . و هر آينه خواهيد دانست خبرش را پس از زمانى .
قرائت :
فالحق - اهل كوفه غير از « كسايى » و « هبيره » و « روح » و « زيد » از « يعقوب » كلمهء ( فالحق ) را به رفع و ديگران به نصب خواندهاند .
« ابو على » گويد : كلمهء ( فالحق ) بناء به نصب ، معمول فعل مضمر است كه ( يحق ) باشد و جايز است كه از باب تشبيه به قسم منصوب باشد كه تقدير چنين است ( سوگند به حق كه پر مىكنم دوزخ را ) و ممكن است كه حق دوم همان حق اول باشد كه براى تأكيد مىباشد . ولى رفع كلمهء ( الحق ) از دو راه محتمل است اول اين كه خبر باشد براى مبتداء محذوف كه چنين باشد ( انا الحق ) و دوم اين كه مبتداء باشد براى خبر محذوف كه چنين باشد ( فالحق منى )