سپس خداوند پيامبر خود را مورد خطاب قرار داده و مىفرمايد :
قُلْ
( بگو ) اى محمد .
إِنَّما أَنَا مُنْذِرٌ
( همانا من بيم دهنده هستم ) يعنى ترسانندهام از معاصى خداوند و بر حذر و هشدار دهنده هستم از عقاب او .
وَ ما مِنْ إِلهٍ
( و نيست از الهى ) كه سزاوار عبادت باشد .
إِلَّا اللَّهُ الْواحِدُ الْقَهَّارُ
( مگر خداوند يگانهء قهار ) كه بر همهء مخلوقات قهار و توانگر است و چون به كسى ارادهء عقاب و شكنجه كند نمىتواند از عقاب او خلاص گردد .
رَبُّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَيْنَهُمَا
( پروردگار آسمانها و زمين و آنچه ميان آن دو است ) از انسان و جنّ و كليهء مخلوقات .
الْعَزِيزُ
( عزيز است ) كه هيچ كس بر او غلبه نتواند بكند و هيچ كس نميتواند مانع او گردد .
الْغَفَّارُ
( بسيار آمرزنده است ) گناهان بندگان خود را با اين كه قدرت بر عقاب آنان را دارد .
قُلْ
( بگو ) اى محمد .
هُوَ نَبَأٌ عَظِيمٌ
( آن ، خبر بزرگ است ) دربارهء لفظ ( نبأ ) اختلاف شده كه برخى گفته مراد ( قرآن ) است يعنى قرآن حديث بزرگ است چه اينكه كلام معجز آساى خداوند بوده و در آن اخبار پيشينيان مىباشد .
أَنْتُمْ عَنْهُ مُعْرِضُونَ
( شما از آن اعراض كننده هستيد ) يعنى از عمل و تدبر در آن اعراض مىكنيد ، كه « ابن عباس و قتاده و مجاهد و سدى » اين چنين تفسير كردهاند ، ولى « حسن » گفته است مراد از ( خبر بزرگ ) قيامت است كه شما از آمادگى براى آن اعراض كرده و غافل شده و آن را تكذيب كردهايد .
« زجاج » گفته است : خبر بزرگى كه شما را از آن آگاه ساختم خبرى است